display result search
- 56
- 1000
- 1000
- 1000
هویت حقیقی شیعه
سخنزانی حجت الاسلام سید محمدباقر علوی تهرانی با موضوع "هویت حقیقی شیعه"، سال 1404
این بیانی که حضرت حق در سوره بقره، آیه 152 فرمودند، یک پیام حیاتی دارد: فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ؛ شما مرا یاد کنید تا من شما را یاد کنم. این یک معادله الهی است. سؤال اینجاست: چگونه خدا را یاد کنیم؟ اصلاً یاد کردن خدا یعنی چه؟ چه شکلی تحقق پیدا می کند؟ نتیجه اش بسیار مهم است؛ زیرا اگر شما به خدا توجه نکنید، خدا هم به شما توجه نمی کند. این عهد الهی است، یک قانون تغییرناپذیر. تمام معاهدات الهی همینگونه است. همه عهدهای خداوند بر این اصل استوار است: أَوْفُوا بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ؛ اول شما به عهدی که با من بسته اید وفا کنید، بعد من به عهدی که با شما دارم وفا می کنم. این نکته ای کلیدی است. در ضرب المثل فارسی هم می گویند: ایستادن و حرکت، از خدا یعنی گام اول را تو باید برداری، اما آن گام باید به یاد خدا برداشته شود. حال سؤال این است: این یاد کردن با گفتن لا اله الا الله با زبان محقق می شود؟ با تسبیح دست گرفتن و گفتن یا علی، یا علی؟ خیر، مطلب بالاتر از این حرف هاست. بیان مبارک امام باقر علیه السلام خط راهنماست: ذِکْرُنَا ذِکْرُ اللَّهِ، وَ ذِکْرُ عَدُوِّنَا ذِکْرُ الشَّیْطَانِ. یاد ما، یاد خداست و یاد دشمن ما، یاد شیطان. پس اگر به ما اهل بیت توجه کردی، در حقیقت به خدا توجه کرده ای و اگر به دشمن ما توجه کردی، به دشمن خدا شیطان توجه کرده ای. امام صادق علیه السلام نیز همین معنا را تأیید می کنند: إِنَّ الذَّاکِرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ هُوَ الذَّاکِرُنَا، به راستی، یادکننده خدا، کسی است که ما را یاد می کند. وَ إِذَا ذُکِرْنَا فَقَدْ ذُکِرَ اللَّهُ؛ و هرگاه ما یاد شدیم، خدا یاد شده است. و در نقطه مقابل: وَ إِذَا ذُکِرَ عَدُوُّنَا فَقَدْ ذُکِرَ الشَّیْطَانُ. نتیجه این می شود: اگر بخواهید به خدا توجه کنید، یک راه بیشتر ندارید و آن توجه به ساحت مقدس اهل بیت علیهم السلام است. حال سؤال مهم تر: آیا این توجه یک امر شایسته است یا یک امر بایسته؟ یعنی خوب است که به اهل بیت توجه کنیم یا باید که توجه کنیم؟ اینجا قرآن پاسخ می دهد: یک امر بایسته و ضروری است. در سوره زخرف، آیات 36 و 37 می فرماید: وَ مَنْ یَعْشُ عَنْ ذِکْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ؛ هر کس از یاد خداوند رحمان روی گردان شود، شیطانی را به سراغش می فرستیم که همنشین او می شود. و در آیه 38: وَ مَنْ یَکُنِ الشَّیْطَانُ لَهُ قَرِیناً فَسَاءَ قَرِیناً؛ و کسی که شیطان همنشین او باشد، چه همنشین بدی دارد! ذکر الله کی محقق می شود؟ وقتی که ذکر اهل بیت باشد. راه دفع شیطان، ذکر اهل بیت است. این یکی از ثمرات وجودی امامان ما، مثلاً حضرت امام جواد علیه السلام است. شاید بپرسید این امام به چه درد ما می خورد؟ پاسخ اینجاست: اگر بخواهی به خدا وصل شوی، یک راه بیشتر نداری و آن، راه این امامان است. امام صادق علیه السلام می توانست بفرماید: إنَّ قَارِئَ الْقُرْآنِ ذَاکِرُ اللَّهِ" خواننده قرآن، ذاکر خداست. اما نفرمود. چرا؟ زیرا خوارج نهروان هم قرآن می خواندند! می توانست بفرماید نمازگزار ذاکر خداست، اما نفرمود. چرا؟ زیرا منافقان و دشمنان خدا هم نماز می خوانند. نماز و قرآن، بدون ولایت، می تواند وسیله ذکر شیطان باشد! اما کسی که دستش در دست علی علیه السلام است، نمی تواند ذکر شیطان باشد. اینجا کارکرد امامت مشخص می شود.کارکرد امام جواد علیه السلام و دیگر ائمه، این نیست که فقط نماز و روزه را به ما بیاموزند. کارکرد اصلی امامت، رساندن انسان به خدا است. با نماز تنها نمی شود به جایی رسید، با روزه تنها نمی شود، با حجت خدا می شود. اصل، حجت خداست. داستان خلقت آدم گواه این مطلب است. وقتی خداوند به ملائکه دستور سجده بر آدم داد، ابلیس با وجود همه عبادت های طولانی اش، چون از اطاعت حجت خدا سر باز زد، طرد شد. او گفت: خدایا، من آنچنان تو را عبادت کرده ام که هیچ ملک مقربی و هیچ نبی مرسلی چنین نکرده است! خداوند در جوابش نفرمود "دروغ می گویی"، بلکه فرمود این عبادت بدون اطاعت از حجت من، برایم قابل قبول نیست. پس اگه بخواهیم ذکر خدا داشته باشیم، راهش ذکر اهل بیت است. و این ذکر، تنها یک تسبیح زبانی نیست. یک مثال بگویم: روزی در اتوبوسی، مردی با تسبیح در دست، پیوسته لا اله الا الله می گفت، اما نگاهش به هر زنی که سوار می شد، می چرخید! این لا اله الا الله گفتن، ذکر خدا نشد، ذکر شیطان شد! ذکر واقعی اهل بیت چطور محقق می شود؟ امام صادق علیه السلام در حدیثی نورانی به "داوود رقّی" می فرمایند: أَبْلِغْ مُحِبِّینَا السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُمْ: رَحِمَ اللَّهُ امْرَأً اجْتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذَاکَرَا أَمْرَنَا، به دوستداران ما سلام برسان و بگو: رحمت خدا بر کسی باد که با دیگری جمع شود و درباره امر امامت ما امرنا گفتگو کند. حضرت سپس می فرمایند: انَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَ ی یُبَاهِی بِهِمَا الْمَلَائِکَةَ؛ خداوند متعال به آن دو نفر که راجع به امامت ما صحبت می کنند، بر ملائکه مباهات می کند. فَإِذَا اجْتَمَعْتُمْ فَتَذَاکَرُوا؛ پس هرگاه جمع شدید، درباره ما گفتگو کنید. فَإِنَّ فِی اجْتِمَاعِکُمْ وَ مُذَاکَرَتِکُمْ إِحْیَاءَنَا؛ زیرا در اجتماع و گفتگوی شما درباره ما، ما زنده می مانیم نه فقط یاد ما.و در پایان می فرمایند: وَ خَیْرُ النَّاسِ بَعْدَنَا مَنْ ذَکَرَ أَمْرَنَا وَ دَعَا إِلَی ذِکْرِنَا؛ و بهترین مردم پس از ما، کسی است که امر امامت ما را یاد کند و مردم را به یاد ما دعوت نماید. پس، مراد از ذکر، فقط گفتن یا علی با زبان نیست. ذکر حقیقی، شناخت امامت، گفتگو درباره آن و دعوت دیگران به سوی آن است. این است هویت شیعه. اگر امامت را از شیعه بگیرید، چیزی از آن باقی نمی ماند. سخنران در پایان، با بیان خاطره ای از ملاقات خادم امام حسن عسکری علیه السلام با امام زمان عج در سرداب، بر این نکته تأکید می کند که شناخت واقعی امام، یعنی باور به اینکه همه کاره، اوست. امام زمان علیه السلام از آن خادم پرسیدند: مرا می شناسی؟ خادم فقط نسب ایشان را معرفی کرد. امام فرمودند: مرادم این نبود. آیا باور داری که به واسطه من، خداوند بلاها را از شیعیانم دور می کند؟این سؤال، سؤال امام زمان از همه ماست. وقتی گرفتار می شویم، اول به سراغ چه کسی می رویم؟ به راستی باورمان به کارگشایی امام زمان چقدر است؟ راه حل همه مشکلات، توسل به امام زمان (عجل الله فرجه) است. همانطور که در زیارت آل یاسین می خوانیم: السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا دَاعِیَ اللَّهِ وَ رَبَّانِیَّ آیَاتِهِ. باید فریاد بزنیم: یا صاحب الزمان، ادرکنی! یا صاحب الزمان، اغثنی! پسر نرجس خاتون، به داد ما برس!
این بیانی که حضرت حق در سوره بقره، آیه 152 فرمودند، یک پیام حیاتی دارد: فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ؛ شما مرا یاد کنید تا من شما را یاد کنم. این یک معادله الهی است. سؤال اینجاست: چگونه خدا را یاد کنیم؟ اصلاً یاد کردن خدا یعنی چه؟ چه شکلی تحقق پیدا می کند؟ نتیجه اش بسیار مهم است؛ زیرا اگر شما به خدا توجه نکنید، خدا هم به شما توجه نمی کند. این عهد الهی است، یک قانون تغییرناپذیر. تمام معاهدات الهی همینگونه است. همه عهدهای خداوند بر این اصل استوار است: أَوْفُوا بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ؛ اول شما به عهدی که با من بسته اید وفا کنید، بعد من به عهدی که با شما دارم وفا می کنم. این نکته ای کلیدی است. در ضرب المثل فارسی هم می گویند: ایستادن و حرکت، از خدا یعنی گام اول را تو باید برداری، اما آن گام باید به یاد خدا برداشته شود. حال سؤال این است: این یاد کردن با گفتن لا اله الا الله با زبان محقق می شود؟ با تسبیح دست گرفتن و گفتن یا علی، یا علی؟ خیر، مطلب بالاتر از این حرف هاست. بیان مبارک امام باقر علیه السلام خط راهنماست: ذِکْرُنَا ذِکْرُ اللَّهِ، وَ ذِکْرُ عَدُوِّنَا ذِکْرُ الشَّیْطَانِ. یاد ما، یاد خداست و یاد دشمن ما، یاد شیطان. پس اگر به ما اهل بیت توجه کردی، در حقیقت به خدا توجه کرده ای و اگر به دشمن ما توجه کردی، به دشمن خدا شیطان توجه کرده ای. امام صادق علیه السلام نیز همین معنا را تأیید می کنند: إِنَّ الذَّاکِرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ هُوَ الذَّاکِرُنَا، به راستی، یادکننده خدا، کسی است که ما را یاد می کند. وَ إِذَا ذُکِرْنَا فَقَدْ ذُکِرَ اللَّهُ؛ و هرگاه ما یاد شدیم، خدا یاد شده است. و در نقطه مقابل: وَ إِذَا ذُکِرَ عَدُوُّنَا فَقَدْ ذُکِرَ الشَّیْطَانُ. نتیجه این می شود: اگر بخواهید به خدا توجه کنید، یک راه بیشتر ندارید و آن توجه به ساحت مقدس اهل بیت علیهم السلام است. حال سؤال مهم تر: آیا این توجه یک امر شایسته است یا یک امر بایسته؟ یعنی خوب است که به اهل بیت توجه کنیم یا باید که توجه کنیم؟ اینجا قرآن پاسخ می دهد: یک امر بایسته و ضروری است. در سوره زخرف، آیات 36 و 37 می فرماید: وَ مَنْ یَعْشُ عَنْ ذِکْرِ الرَّحْمَنِ نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطَاناً فَهُوَ لَهُ قَرِینٌ؛ هر کس از یاد خداوند رحمان روی گردان شود، شیطانی را به سراغش می فرستیم که همنشین او می شود. و در آیه 38: وَ مَنْ یَکُنِ الشَّیْطَانُ لَهُ قَرِیناً فَسَاءَ قَرِیناً؛ و کسی که شیطان همنشین او باشد، چه همنشین بدی دارد! ذکر الله کی محقق می شود؟ وقتی که ذکر اهل بیت باشد. راه دفع شیطان، ذکر اهل بیت است. این یکی از ثمرات وجودی امامان ما، مثلاً حضرت امام جواد علیه السلام است. شاید بپرسید این امام به چه درد ما می خورد؟ پاسخ اینجاست: اگر بخواهی به خدا وصل شوی، یک راه بیشتر نداری و آن، راه این امامان است. امام صادق علیه السلام می توانست بفرماید: إنَّ قَارِئَ الْقُرْآنِ ذَاکِرُ اللَّهِ" خواننده قرآن، ذاکر خداست. اما نفرمود. چرا؟ زیرا خوارج نهروان هم قرآن می خواندند! می توانست بفرماید نمازگزار ذاکر خداست، اما نفرمود. چرا؟ زیرا منافقان و دشمنان خدا هم نماز می خوانند. نماز و قرآن، بدون ولایت، می تواند وسیله ذکر شیطان باشد! اما کسی که دستش در دست علی علیه السلام است، نمی تواند ذکر شیطان باشد. اینجا کارکرد امامت مشخص می شود.کارکرد امام جواد علیه السلام و دیگر ائمه، این نیست که فقط نماز و روزه را به ما بیاموزند. کارکرد اصلی امامت، رساندن انسان به خدا است. با نماز تنها نمی شود به جایی رسید، با روزه تنها نمی شود، با حجت خدا می شود. اصل، حجت خداست. داستان خلقت آدم گواه این مطلب است. وقتی خداوند به ملائکه دستور سجده بر آدم داد، ابلیس با وجود همه عبادت های طولانی اش، چون از اطاعت حجت خدا سر باز زد، طرد شد. او گفت: خدایا، من آنچنان تو را عبادت کرده ام که هیچ ملک مقربی و هیچ نبی مرسلی چنین نکرده است! خداوند در جوابش نفرمود "دروغ می گویی"، بلکه فرمود این عبادت بدون اطاعت از حجت من، برایم قابل قبول نیست. پس اگه بخواهیم ذکر خدا داشته باشیم، راهش ذکر اهل بیت است. و این ذکر، تنها یک تسبیح زبانی نیست. یک مثال بگویم: روزی در اتوبوسی، مردی با تسبیح در دست، پیوسته لا اله الا الله می گفت، اما نگاهش به هر زنی که سوار می شد، می چرخید! این لا اله الا الله گفتن، ذکر خدا نشد، ذکر شیطان شد! ذکر واقعی اهل بیت چطور محقق می شود؟ امام صادق علیه السلام در حدیثی نورانی به "داوود رقّی" می فرمایند: أَبْلِغْ مُحِبِّینَا السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُمْ: رَحِمَ اللَّهُ امْرَأً اجْتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذَاکَرَا أَمْرَنَا، به دوستداران ما سلام برسان و بگو: رحمت خدا بر کسی باد که با دیگری جمع شود و درباره امر امامت ما امرنا گفتگو کند. حضرت سپس می فرمایند: انَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَ ی یُبَاهِی بِهِمَا الْمَلَائِکَةَ؛ خداوند متعال به آن دو نفر که راجع به امامت ما صحبت می کنند، بر ملائکه مباهات می کند. فَإِذَا اجْتَمَعْتُمْ فَتَذَاکَرُوا؛ پس هرگاه جمع شدید، درباره ما گفتگو کنید. فَإِنَّ فِی اجْتِمَاعِکُمْ وَ مُذَاکَرَتِکُمْ إِحْیَاءَنَا؛ زیرا در اجتماع و گفتگوی شما درباره ما، ما زنده می مانیم نه فقط یاد ما.و در پایان می فرمایند: وَ خَیْرُ النَّاسِ بَعْدَنَا مَنْ ذَکَرَ أَمْرَنَا وَ دَعَا إِلَی ذِکْرِنَا؛ و بهترین مردم پس از ما، کسی است که امر امامت ما را یاد کند و مردم را به یاد ما دعوت نماید. پس، مراد از ذکر، فقط گفتن یا علی با زبان نیست. ذکر حقیقی، شناخت امامت، گفتگو درباره آن و دعوت دیگران به سوی آن است. این است هویت شیعه. اگر امامت را از شیعه بگیرید، چیزی از آن باقی نمی ماند. سخنران در پایان، با بیان خاطره ای از ملاقات خادم امام حسن عسکری علیه السلام با امام زمان عج در سرداب، بر این نکته تأکید می کند که شناخت واقعی امام، یعنی باور به اینکه همه کاره، اوست. امام زمان علیه السلام از آن خادم پرسیدند: مرا می شناسی؟ خادم فقط نسب ایشان را معرفی کرد. امام فرمودند: مرادم این نبود. آیا باور داری که به واسطه من، خداوند بلاها را از شیعیانم دور می کند؟این سؤال، سؤال امام زمان از همه ماست. وقتی گرفتار می شویم، اول به سراغ چه کسی می رویم؟ به راستی باورمان به کارگشایی امام زمان چقدر است؟ راه حل همه مشکلات، توسل به امام زمان (عجل الله فرجه) است. همانطور که در زیارت آل یاسین می خوانیم: السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا دَاعِیَ اللَّهِ وَ رَبَّانِیَّ آیَاتِهِ. باید فریاد بزنیم: یا صاحب الزمان، ادرکنی! یا صاحب الزمان، اغثنی! پسر نرجس خاتون، به داد ما برس!
تاکنون نظری ثبت نشده است