- 124
- 1000
- 1000
- 1000
راز اقامه عزای امام حسین علیهالسلام در محرم، 8
سخنرانی حجت الاسلام سید حسین مومنی با موضوع "راز اقامه عزای امام حسین علیهالسلام در محرم"، جلسه هشتم:"راز مقام علی اکبر علیه السلام در کربلا"، سال 1405
وجود نازنین امام باقر علیه السلام فرمودند: اگر ما به مقام قرب الهی رسیدیم، به خاطر قوم و خویشی نیست؛ این مقام، معلول یک علت است و آن علت، چیزی جز عبودیت و بندگی نیست. به همین دلیل است که ائمه به درجه ای میرسند که واسطه بین خدا و خلق میشوند. «بنا عُرِفَ اللهُ و بنا عُبِدَ اللهُ»؛ ما وسیله در خلق او و حرمت و جایگاه خاص او هستیم. روایاتی که در ذیل آیه «وَابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ» آمده، همه در همین معناست. امام صادق علیهالسلام نیز می فرمایند: از آدم تا خاتم، هر کسی که مورد مدح و ثنای الهی قرار گرفته، این از رهگذر عبودیت و بندگی بوده است. همه انبیا و اولیا، امتحانات و ابتلائات سختی را پشت سر گذاشتند و پس از پیروزی در این امتحانات بود که خداوند به آنها درجه و مقام عطا کرد. خداوند بی جهت به کسی رتبه نمیدهد. این نکته را باید مد نظر داشت که فرزند امام بودن یا از بستگان اهل بیت بودن، ملاک و معیار نیست. چه بسیار افرادی که فرزند امام معصوم بودند اما کذاب از کار درآمدند یا در اطاعت از امام زمان خود کم آوردند و مردود شدند. در کربلا نیز تمام یاران حضرت سیدالشهدا علیه السلام، اعم از بنی هاشم و غیره، از رهگذر همین عبودیت و بندگی به این جایگاه والا رسیدند و به مقام شهادت نائل آمدند. حضرت قاسم بن الحسن با وجود سن کم، شهادت را از عسل شیرینتر دانست. عبدالله بن حسن، طفل خردسال، و حضرت ابوالفضل العباس که به مقامی رسید که روز قیامت، حضرت زهرا سلامالله برای شفاعت امت، دو دست قلم شده فرزندش ابوالفضل را جلو می آورد و این برای شفاعت کافی است. این مقام بلند، از رهگذر آزمونها و بندگی به دست آمده است، نه صرفاً به خاطر انتساب. و اما حضرت علی اکبر علیه السلام که امشب روضه او را میخوانیم. مرحوم مقرم در کتاب خود درباره ایشان نکاتی دارند که باید دقت کرد. تصور نشود که علی اکبر چون فرزند امام حسین علیه السلام است، این مقام را پیدا کرده است. خیر، این مقام و رتبه، از رهگذر عبودیت و بندگی است. از کلماتی که بین او و پدر رد و بدل شده، کاملاً این مطلب مشهود است. سه امامزاده داریم که زیارتنامه هایشان توسط امام معصوم انشاء شده است. یکی حضرت فاطمه معصومه سلام الله که امام رضا علیهالسلام فرمودند «قولی لاختی یا فاطمه اشفعی لی فی الجنه». دومی حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام که در زیارت او خطاب «أَلسَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ» آمده. سومی، خود حضرت علی اکبر (علیهالسلام) است که در پایین پای قبر سیدالشهدا (علیهالسلام) قرار دارد و زیارتنامه او توسط امام معصوم انشاء شده است. در این زیارتنامه، چندین مرتبه عبارت «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» به کار رفته که یعنی پدر و مادرم فدای تو باد. این نشان از منزلت والای ایشان دارد. همچنین در زیارتنامه، علی اکبر را هم «یَابْنَ الْحَسَنِ» و هم «یَابْنَ الْحُسَیْنِ» خطاب کردهاند. مرحوم مقرم میفرمایند که این به دلیل جمع بودن «حلم حسنی» و «شجاعت حسینی» در وجود ایشان است. علی اکبر از نظر حلم و بردباری، شبیه امام حسن و از نظر شجاعت، شبیه امام حسین بود. یکی از ویژگی های علی اکبر (علیهالسلام) که در زیارتنامه به آن اشاره شده، «وَ المُسارِعینَ اِلَیهِ فی قَضاءِ حَوائِجِهِ» است. او در برآوردن نیازهای ولی خدا سبقت میگرفت. وقتی خواست به میدان برود، اذن خواست. امام حسین (علیهالسلام) برای دیگران مقداری تأمل میکرد، اما وقتی علی اکبر اذن خواست، حضرت خیلی زود فرمودند: «برو!» و این نشان از تسلیم کامل علی اکبر دارد. در زیارتنامه علی اکبر (علیهالسلام) آمده: «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یا مَذْبُوحَ بِلَا جُرْمٍ، بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یا مَنْ قَلْبُ أَبِیکَ احْتَرَقَ فِی مُصَابِکَ» یعنی پدر و مادرم فدای تو که به ناحق ذبح شدی، پدر و مادرم فدای تو که قلب پدرت در مصیبت تو سوخت.
وجود نازنین امام باقر علیه السلام فرمودند: اگر ما به مقام قرب الهی رسیدیم، به خاطر قوم و خویشی نیست؛ این مقام، معلول یک علت است و آن علت، چیزی جز عبودیت و بندگی نیست. به همین دلیل است که ائمه به درجه ای میرسند که واسطه بین خدا و خلق میشوند. «بنا عُرِفَ اللهُ و بنا عُبِدَ اللهُ»؛ ما وسیله در خلق او و حرمت و جایگاه خاص او هستیم. روایاتی که در ذیل آیه «وَابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ» آمده، همه در همین معناست. امام صادق علیهالسلام نیز می فرمایند: از آدم تا خاتم، هر کسی که مورد مدح و ثنای الهی قرار گرفته، این از رهگذر عبودیت و بندگی بوده است. همه انبیا و اولیا، امتحانات و ابتلائات سختی را پشت سر گذاشتند و پس از پیروزی در این امتحانات بود که خداوند به آنها درجه و مقام عطا کرد. خداوند بی جهت به کسی رتبه نمیدهد. این نکته را باید مد نظر داشت که فرزند امام بودن یا از بستگان اهل بیت بودن، ملاک و معیار نیست. چه بسیار افرادی که فرزند امام معصوم بودند اما کذاب از کار درآمدند یا در اطاعت از امام زمان خود کم آوردند و مردود شدند. در کربلا نیز تمام یاران حضرت سیدالشهدا علیه السلام، اعم از بنی هاشم و غیره، از رهگذر همین عبودیت و بندگی به این جایگاه والا رسیدند و به مقام شهادت نائل آمدند. حضرت قاسم بن الحسن با وجود سن کم، شهادت را از عسل شیرینتر دانست. عبدالله بن حسن، طفل خردسال، و حضرت ابوالفضل العباس که به مقامی رسید که روز قیامت، حضرت زهرا سلامالله برای شفاعت امت، دو دست قلم شده فرزندش ابوالفضل را جلو می آورد و این برای شفاعت کافی است. این مقام بلند، از رهگذر آزمونها و بندگی به دست آمده است، نه صرفاً به خاطر انتساب. و اما حضرت علی اکبر علیه السلام که امشب روضه او را میخوانیم. مرحوم مقرم در کتاب خود درباره ایشان نکاتی دارند که باید دقت کرد. تصور نشود که علی اکبر چون فرزند امام حسین علیه السلام است، این مقام را پیدا کرده است. خیر، این مقام و رتبه، از رهگذر عبودیت و بندگی است. از کلماتی که بین او و پدر رد و بدل شده، کاملاً این مطلب مشهود است. سه امامزاده داریم که زیارتنامه هایشان توسط امام معصوم انشاء شده است. یکی حضرت فاطمه معصومه سلام الله که امام رضا علیهالسلام فرمودند «قولی لاختی یا فاطمه اشفعی لی فی الجنه». دومی حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام که در زیارت او خطاب «أَلسَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ» آمده. سومی، خود حضرت علی اکبر (علیهالسلام) است که در پایین پای قبر سیدالشهدا (علیهالسلام) قرار دارد و زیارتنامه او توسط امام معصوم انشاء شده است. در این زیارتنامه، چندین مرتبه عبارت «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی» به کار رفته که یعنی پدر و مادرم فدای تو باد. این نشان از منزلت والای ایشان دارد. همچنین در زیارتنامه، علی اکبر را هم «یَابْنَ الْحَسَنِ» و هم «یَابْنَ الْحُسَیْنِ» خطاب کردهاند. مرحوم مقرم میفرمایند که این به دلیل جمع بودن «حلم حسنی» و «شجاعت حسینی» در وجود ایشان است. علی اکبر از نظر حلم و بردباری، شبیه امام حسن و از نظر شجاعت، شبیه امام حسین بود. یکی از ویژگی های علی اکبر (علیهالسلام) که در زیارتنامه به آن اشاره شده، «وَ المُسارِعینَ اِلَیهِ فی قَضاءِ حَوائِجِهِ» است. او در برآوردن نیازهای ولی خدا سبقت میگرفت. وقتی خواست به میدان برود، اذن خواست. امام حسین (علیهالسلام) برای دیگران مقداری تأمل میکرد، اما وقتی علی اکبر اذن خواست، حضرت خیلی زود فرمودند: «برو!» و این نشان از تسلیم کامل علی اکبر دارد. در زیارتنامه علی اکبر (علیهالسلام) آمده: «بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یا مَذْبُوحَ بِلَا جُرْمٍ، بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یا مَنْ قَلْبُ أَبِیکَ احْتَرَقَ فِی مُصَابِکَ» یعنی پدر و مادرم فدای تو که به ناحق ذبح شدی، پدر و مادرم فدای تو که قلب پدرت در مصیبت تو سوخت.
تاکنون نظری ثبت نشده است