display result search
- 12
- 1000
- 1000
- 1000
تقویت اخلاق توحیدی در انسان، 56
سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین سید احمد فقیهی با موضوع «تقویت اخلاق توحیدی در انسان»، جلسه پنجاه و ششم: بخوانید مرا تا استجابت کنم، سال 1403
حقیقت دعا تنها در تمنّای حاجت خلاصه نمیشود، بلکه دعا والاترین ابزار برای ارتباط میان بنده ضعیف و آفریدگار غنی است. بر اساس آیات الهی، پروردگار خود فرموده است: «ادعونی استجب لکم»؛ اما نکتهای دقیق در این فراخوان نهفته است: میان انسان و ساحت قدس الهی، هیچ مانعی از سوی خداوند وجود ندارد، بلکه این اعمال و رفتارهای آدمی است که حجاب و پردهای ستبر میان او و پروردگار ایجاد کرده است. دعا در واقع سهلترین راه برای دریدن این سوراخها و حذف موانع است؛ گاهی حتی ابتلائات، بیماریها و گرفتاریها، بهانههایی الهی هستند تا بنده مؤمن به درگاه خدا روی آورد و با استجابت الهی، این راههای بستهشده مجدداً گشوده شود .
بزرگانی چون سید بن طاووس در آثار گرانقدری همچون «جمال الأسبوع»، بر انجام عباداتی تأکید ورزیدهاند که مایه حیات جان است؛ چنانکه عمل به این کتاب میتواند بصیرت را به نابینا بازگرداند و مرده را در دل خاک زنده کند. یکی از این توصیههای راهگشا، اقامه دو رکعت نماز در شبانهروز و هدیه کردن آن به پیشگاه معصومین (علیهمالسلام) است. اگرچه نماز ما در برابر عظمت آنان همچون «ران ملخی نزد سلیمان» است، اما اثر شگرف این هدیه، در حقیقت متوجه خودِ بنده است. این عمل باعث میشود حجابهایی که مانع ارتباط قلبی با ائمه (علیهمالسلام) شده است، شکافته شود و نور معصومین بر وجود آدمی بتابد؛ چرا که توفیق همین عبادت صوری نیز در حقیقت نایتی از سوی خودِ آنان است.
حقیقت دعا تنها در تمنّای حاجت خلاصه نمیشود، بلکه دعا والاترین ابزار برای ارتباط میان بنده ضعیف و آفریدگار غنی است. بر اساس آیات الهی، پروردگار خود فرموده است: «ادعونی استجب لکم»؛ اما نکتهای دقیق در این فراخوان نهفته است: میان انسان و ساحت قدس الهی، هیچ مانعی از سوی خداوند وجود ندارد، بلکه این اعمال و رفتارهای آدمی است که حجاب و پردهای ستبر میان او و پروردگار ایجاد کرده است. دعا در واقع سهلترین راه برای دریدن این سوراخها و حذف موانع است؛ گاهی حتی ابتلائات، بیماریها و گرفتاریها، بهانههایی الهی هستند تا بنده مؤمن به درگاه خدا روی آورد و با استجابت الهی، این راههای بستهشده مجدداً گشوده شود .
بزرگانی چون سید بن طاووس در آثار گرانقدری همچون «جمال الأسبوع»، بر انجام عباداتی تأکید ورزیدهاند که مایه حیات جان است؛ چنانکه عمل به این کتاب میتواند بصیرت را به نابینا بازگرداند و مرده را در دل خاک زنده کند. یکی از این توصیههای راهگشا، اقامه دو رکعت نماز در شبانهروز و هدیه کردن آن به پیشگاه معصومین (علیهمالسلام) است. اگرچه نماز ما در برابر عظمت آنان همچون «ران ملخی نزد سلیمان» است، اما اثر شگرف این هدیه، در حقیقت متوجه خودِ بنده است. این عمل باعث میشود حجابهایی که مانع ارتباط قلبی با ائمه (علیهمالسلام) شده است، شکافته شود و نور معصومین بر وجود آدمی بتابد؛ چرا که توفیق همین عبادت صوری نیز در حقیقت نایتی از سوی خودِ آنان است.
تاکنون نظری ثبت نشده است