- 13
- 1000
- 1000
- 1000
استعاذه، سلاح مومنان،4(فاطمیه1405)
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا پناهیان با موضوع "استعاذه، سلاح مومنان"، جلسه چهارم "دشمن باوری"، سال 1405
بحث ما استعاذه بود؛ یعنی پناه بردن به خدا. پایهاش این است که باور کنیم دشمن داریم و زندگی سرشار از امتحان الهی است. هرچه داریم موقت و برای امتحان است؛ این نگاه زندگی را متحول میکند و دینداری را آسان میکند. خدا در قرآن میفرماید: «وَکَذَلِکَ جَعَلْنَا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا»؛ برای هر پیغمبری دشمن قرار دادیم. برای حضرت آدم هم شیطان را گذاشت تا امتحان شود. دشمن با «زخرف القول» یعنی حرفهای ظاهراً قشنگ ولی فریبنده سراغ ما میآید؛ مثل امروز که میگویند چرا در نبرد با دشمن امکاناتت را از دست میدهی، با مذاکره امنیتت را تأمین کن. این حرف ظاهرش بد نیست ولی باطنش فریب است. دشمن تا تو را نابود نکند ول نمیکند.
استعاذه یعنی خود را ضعیف بدانیم و به خدا پناه ببریم از شیاطین انس و جن. جن را جدی بگیریم اما نه با افتادن در علوم غریبه و دام جنگیرها. پیامبر و ائمه همه به خدا پناه میبردند. استعاذه تکبر را از آدم میگیرد، اشتباه را از انسان میگیرد و دشمن را ضعیف میکند. آدم باید پیش خدا صدایش نازک باشد، نه پیش بندگان خدا.
مسئولین هم امتحان دارند و دشمن دارند. دو کمک دارند: مردم خوب و امام عادل و ولی فقیه. کسی که بر چهل نفر حاکم شود عقلش چهل برابر میشود. مسئولی که با این مردم و این رهبری و دعای امام زمان باز خراب شود، ایراد اساسی در کارش است. در روایات آمده مسئول را روز قیامت با غل و زنجیر میآورند، اگر خوب بود باز میکنند. مسئول خوب همنشین رسول خدا میشود. باید برای مسئولین دعا کنیم و از خوبانشان قدردانی کنیم. «وَمَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا». خدایا مسئولین ما اگر غفلت دارند عفو کن، اگر عناد دارند رسوا و نابود بگردان.
استعاذه فقط ذکری و زبانی نیست؛ وجودی هم هست و مؤثرتر است. امام صادق فرمود ابلیس گفت پنج کس را نمیتوانم کاری کنم و بقیه در مشت منند: کسی که صادقانه به خدا توکل کند، کسی که زیاد ذکر و تسبیح بگوید، کسی که برای برادران دینی خیرخواه باشد، کسی که در مصیبت جزع و فزع نکند و آرامش حفظ کند، و کسی که نگران روزی آینده نباشد و راضی به قسمت باشد.
در پایان، آیه آخر سوره توبه: «لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ». بعد میفرماید: «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ»؛ اگر مردم پشت کردند، بگو خدا برای من بس است. وقتی فاطمه زهرا از مسجد برگشت و از توهین مردم گفت، امیرالمؤمنین فرمود بگو حسبی الله. فاطمه نشست و گفت حسبی الله؛ اگر نفرین میکرد همه نابود میشدند. امیرالمؤمنین سی سال برای فاطمه ناله زد و فراغش را تحمل کرد.
بحث ما استعاذه بود؛ یعنی پناه بردن به خدا. پایهاش این است که باور کنیم دشمن داریم و زندگی سرشار از امتحان الهی است. هرچه داریم موقت و برای امتحان است؛ این نگاه زندگی را متحول میکند و دینداری را آسان میکند. خدا در قرآن میفرماید: «وَکَذَلِکَ جَعَلْنَا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا»؛ برای هر پیغمبری دشمن قرار دادیم. برای حضرت آدم هم شیطان را گذاشت تا امتحان شود. دشمن با «زخرف القول» یعنی حرفهای ظاهراً قشنگ ولی فریبنده سراغ ما میآید؛ مثل امروز که میگویند چرا در نبرد با دشمن امکاناتت را از دست میدهی، با مذاکره امنیتت را تأمین کن. این حرف ظاهرش بد نیست ولی باطنش فریب است. دشمن تا تو را نابود نکند ول نمیکند.
استعاذه یعنی خود را ضعیف بدانیم و به خدا پناه ببریم از شیاطین انس و جن. جن را جدی بگیریم اما نه با افتادن در علوم غریبه و دام جنگیرها. پیامبر و ائمه همه به خدا پناه میبردند. استعاذه تکبر را از آدم میگیرد، اشتباه را از انسان میگیرد و دشمن را ضعیف میکند. آدم باید پیش خدا صدایش نازک باشد، نه پیش بندگان خدا.
مسئولین هم امتحان دارند و دشمن دارند. دو کمک دارند: مردم خوب و امام عادل و ولی فقیه. کسی که بر چهل نفر حاکم شود عقلش چهل برابر میشود. مسئولی که با این مردم و این رهبری و دعای امام زمان باز خراب شود، ایراد اساسی در کارش است. در روایات آمده مسئول را روز قیامت با غل و زنجیر میآورند، اگر خوب بود باز میکنند. مسئول خوب همنشین رسول خدا میشود. باید برای مسئولین دعا کنیم و از خوبانشان قدردانی کنیم. «وَمَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا». خدایا مسئولین ما اگر غفلت دارند عفو کن، اگر عناد دارند رسوا و نابود بگردان.
استعاذه فقط ذکری و زبانی نیست؛ وجودی هم هست و مؤثرتر است. امام صادق فرمود ابلیس گفت پنج کس را نمیتوانم کاری کنم و بقیه در مشت منند: کسی که صادقانه به خدا توکل کند، کسی که زیاد ذکر و تسبیح بگوید، کسی که برای برادران دینی خیرخواه باشد، کسی که در مصیبت جزع و فزع نکند و آرامش حفظ کند، و کسی که نگران روزی آینده نباشد و راضی به قسمت باشد.
در پایان، آیه آخر سوره توبه: «لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ». بعد میفرماید: «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ»؛ اگر مردم پشت کردند، بگو خدا برای من بس است. وقتی فاطمه زهرا از مسجد برگشت و از توهین مردم گفت، امیرالمؤمنین فرمود بگو حسبی الله. فاطمه نشست و گفت حسبی الله؛ اگر نفرین میکرد همه نابود میشدند. امیرالمؤمنین سی سال برای فاطمه ناله زد و فراغش را تحمل کرد.


تاکنون نظری ثبت نشده است