نتبجه جستجو
منو
استعاذه، سلاح مومنان،2(فاطمیه 1405)

استعاذه، سلاح مومنان،2(فاطمیه 1405)

  • 1 تعداد قطعات
  • 39 دقیقه مدت قطعه
  • 2 دریافت شده
سخنرانی حجت الاسلام علیرضا پناهیان با موضوع "استعاذه، سلاح مومنان"، جلسه دوم "جلوگیری از نفوذ ابلیس"، سال 1405


یکی از برنامه‌های معنوی انسان خداپرست، استعاذه است؛ یعنی پناه بردن به خدا که هم آثار مادی دارد و هم معنوی.

از نظر مادی، غفلت از استعاذه موجب می‌شود ابلیس و ایادی او ضربه بزنند. شیطان قدرت چندانی ندارد اما از غفلت‌ها و نقاط ضعف ما نهایت استفاده را می‌کند. او در وضعیت مادی، عصبی و جسمی ما اثر می‌گذارد؛ ناامیدی و غرور را دو برابر می‌کند و بسیاری از بیماری‌های جسمی ناشی از ناراحتی‌های روانی است که شیطان در آن‌ها دخیل است. حتی در روایات ناخن بلند و آلودگی را محل شیطان می‌دانند. ابلیسیان سوءظن ما را به خدا بالا می‌برند و وقتی سوءظن بالا رفت، مقدرات ما به هم می‌ریزد.

استغفار برای گناهان انجام‌شده است، اما استعاذه پیش از افتادن در وادی گناه و غفلت، تدارک و پیشگیری است. از آثار معنوی استعاذه، از بین رفتن تکبر و احساس استقلال در مقابل خداست؛ هر کداممان فرعونی در درون داریم و پناه بردن به خدا ما را متواضع می‌کند.

امام صادق (ع) فرمود هیچ شبی نخواب مگر اینکه این یازده کلمه استعاذه را بگویی: «اعوذ بعزة الله، بقدرة الله، بجلال الله، بسلطان الله، بجمال الله، بدفع الله، بمنع الله، بجمع الله، بملک الله، بوجه الله، برسول الله من شر ما خلق و برأ.» همچنین رسول خدا هر روز از شش چیز به خدا پناه می‌برد: شک، شرک، تعصب، غضب، ستم و حسد. این‌ها آداب بندگی و آداب سالم زندگی کردن و امنیت است.

بعضی‌ها به جای پناه بردن به خدا مضطرب می‌شوند؛ چرا حرف اول را قبول می‌کنی که شیطان وجود دارد اما حرف دوم را قبول نمی‌کنی که به خدا پناه ببر؟ این ضعف ایمان است. امام کاظم (ع) فرمود: مضطرب نشو، توکل به خدا کن و اعتصام به پروردگار داشته باش. هیچ عامل مادی مایه آرامش و امنیت انسان نیست. ما متأسفانه به جای ایمان، عقیده داریم؛ عقیده دارند خدا هست اما احساس امنیت نمی‌کنند. اگر بناست آرامش را از خدا بگیریم، باید وظیفه و اسباب مادی را هم انجام دهیم: ماشین را قفل کنیم، دکتر برویم، دارو بخوریم؛ شفا دست خداست. ترکیب این دو نتیجه‌اش این است که از حوادث روزگار اعصابمان به هم نمی‌ریزد؛ استرس و اعصاب‌خوردی یک نوع بی‌ایمانی است.

امام کاظم (ع) فرمود: نزدیک‌ترین و قدیمی‌ترین دشمن تو نفس توست و ابلیسِ موکل به وسواس القلوب. ابلیس دائماً انسان را یا مأیوس می‌کند یا مغرور؛ نمی‌گذارد وسط بایستیم. اما فکر نکن ابلیس قوی است؛ با همه شری که می‌رساند، وقتی به خدا پناه ببری و به حبل‌الله اعتصام کنی، ضررش کم است.

یکی از مجازات‌های مهم خدا این است که می‌فرماید من کمکش نمی‌کنم؛ کافران پشتیبان ندارند. هیچ‌کس نمی‌تواند حیات درست حسابی داشته باشد بدون کمک خدا. در آیه آخر سوره حج می‌فرماید: «هو مولا کم فنعم المولی و نعم النصیر»؛ خدا مولای شماست و چه خوب مولایی و چه خوب یاری‌کننده‌ای. خدا انسان‌ها را ضعیف آفریده مثل کودکی که به مادرش پناه می‌برد. ما باید به محبت خدا اطمینان داشته باشیم؛ همان‌طور که بچه به محبت مادر اطمینان دارد. اگر نابینایی دستش را به شما بدهد و شما رهایش کنی که به چاه بیفتد، نامردی کرده‌ای؛ شما که بنده خدایی چنین کاری نمی‌کنی، خدا با تو این کار را می‌کند؟ مهربانی خدا را باور نداریم که توکل نمی‌کنیم. مجلس روضه، مجلس افزایش مهربانی است.

فلسفه عزاداری اباعبدالله (ع) این است که رشد کنیم و به خانه مادرمان فاطمه زهرا (س) برسیم. خدایی که اجازه نداد ابراهیم فرزندش را قربانی کند، اجازه داد آخرین پیامبر همه فرزندانش در راه خدا قربانی شوند؛ این برای هدایت ما بود. خدایی که فاطمه را به قربانگاه فرستاد، به ما مهربان نیست؟ جز برای هدایت ما نبود.

قطعات

مشخصات

ثبت نقد و نظر نقد و نظر

    تاکنون نظری ثبت نشده است

تصاویر

پایگاه سخن