display result search
- 22
- 1000
- 1000
- 1000
زیارت، تجلیگاه معرفت امام
سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع"زیارت، تجلیگاه معرفت امام"، سال 1404
امروز درباره زیارت معصومین علیهمالسلام با شما صحبت میکنم؛ عبادتی که ائمه ما بسیار بر آن تأکید کردهاند و شاید کمتر عملی به اندازه آن فضیلت دارد.
در روایات ما،زیارت اهل بیت به ویژه زیارت امام حسین و امام رضا علیهمالسلام با بزرگترین عبادات مقایسه شده است. حج که از ارکان اسلام است، گاه در فضیلت با یک زیارت برابر دانسته نمیشود! از امام کاظم علیهالسلام نقل است که فرمود: زیارت قبر فرزندم رضا، ثواب هفتاد حج مقبول را دارد. وقتی راوی تعجب کرد، حضرت فرمود: نه، هفتصد... نه، هفتاد هزار حج مقبول! همچنین در روایتی، امام صادق علیهالسلام به یکی از اصحاب که به جای حج به زیارت امام حسین رفته بود، فرمود: تو از ثواب اهل عرفه جا نماندی! بلکه اگر کسی با معرفت، امام حسین را در عرفه زیارت کند، گویا خدا را در عرش زیارت کرده است. حقیقت زیارت، یک هجرت و کوچ از خود به سوی خداست. وقتی انسان برای زیارت حرکت میکند، از همه تعلقات دنیایی میبرد و با قصد قربت، به سوی خدا میرود. در زیارت نامه امام رضا میخوانیم: اللهم إنی... إلیک قَصَدْتُ... بِکَ وَثِقْتُ؛ خدایا من به قصد تو آمدم و به تو توکل کردم. این سفر، یک حج اکبر شخصی است. در حج، انسان از بتها و تعلقات فرار میکند و به سوی خدا میرود. در زیارت نیز همین مسیر طی میشود و پایانی ندارد. زیارت فقط رفتن به یک مکان نیست.شرط بهرهبرداری از این سفره، معرفت امام است. امام باقر علیهالسلام فرمود: ایمان مؤمن کامل نمیشود مگر اینکه مرا به نورانیت من بشناسد. امام، آیه اکبر خدا و باب الله است. راه شناخت خدا، تنها از طریق شناخت امام معصوم میسر است. هر که امام را نشناسد، خدا را نشناخته است. اما دو انحراف در این مسیر وجود دارد: غلو: که امام را تا حد خدایی بالا ببرد. تقصیر: که امام را تا سطح یک انسان عادی - حتی اگر عالم باشد، پایین بیاورد. هر دو اینها از وساوس شیطان است و تقصیر از غلو خطرناکتر است؛ زیرا امامت را تحریف و کوچک میکند. امام رضا علیهالسلام فرمود: امروز در مرو از امامت سخن میگویند، اما امامتی که میگویند با امامتی که ما میشناسیم، متفاوت است. امامت، خلافت الله و خلافت رسول الله است. امام، خورشید تابانی است که عالم را روشن میکند، اما دست هیچکس به او نمیرسد. یکی از نعمتهای بزرگ خدا به شیعه، زیارت جامعه کبیره است که از امام هادی علیهالسلام به ما رسیده. این زیارت، نقطه اعتدال کامل در معرفت امام است؛ نه غلو دارد و نه تقصیر. در این زیارت، امام با همه عظمتاش عبد مکرَم خدا معرفی میشود؛ بندهای گرامی که در عین اوج عبودیت، گنجینه تمام معارف، محبت و توحید الهی است. او مَحَلُّ مَعْرِفَةِ الله و مَسَاکِنُ بَرَکَةِ الله است. امام در این زیارت، مُخْتَلَفَ الْمَلائِکَة معرفی میشود؛ محل آمد و شد فرشتگان. تنها شبقدر نیست که فرشتگان نازل میشوند، بلکه در تمام لحظات، ملائکه خود را با امام و فرمان او تنظیم میکنند. با خلوص، تواضع و تذلل به سوی امام حرکت کرد. امام باقر فرمود: خدای متعال از بندگانش در برابر ما، سجده خواسته است؛ یعنی آنچنان خضوعی که گویی در پیشگاه خدا به سجده افتادهای. با غسل و طهارت و با گفتن اللهم طَهِّرْنِی وَ اهْدِنِی... وارد حریم شد. در طول راه با ذکر و توجه همراه بود.
از امام اجازه ورود خواست و با این احساس وارد حرم شد که اینجا، یکی از خانههای پیامبر خدا است و صاحب این مقام، کلام تو را میشنود و پاسخ میگوید.
زیارت را با توجه و تأمل خواند، زیرا هر سلامی که به یکی از شئون امام داده میشود، بابی از معرفت به روی زائر گشوده میشود. این معارف، هفتاد بطن دارد و با تکرار و التماس، بر انسان آشکار میگردد. این زیارتها به ویژه زیارت جامعه فقط الفاظ نیستند؛ حقیقتی جوشیده از مقام امامت هستند. انسان باید دست نیاز به سوی امام دراز کند و از او بخواهد که حقیقت این زیارت را به او بچشاند. هر بار خواندن آن، تکرار مکررات نیست، بلکه ورود به باطنی عمیقتر است. این چشمه معرفت، لَغَطاً عَلَیْهَا لَا، هیچگاه قطع نمیشود و پایان نمیپذیرد.
امروز درباره زیارت معصومین علیهمالسلام با شما صحبت میکنم؛ عبادتی که ائمه ما بسیار بر آن تأکید کردهاند و شاید کمتر عملی به اندازه آن فضیلت دارد.
در روایات ما،زیارت اهل بیت به ویژه زیارت امام حسین و امام رضا علیهمالسلام با بزرگترین عبادات مقایسه شده است. حج که از ارکان اسلام است، گاه در فضیلت با یک زیارت برابر دانسته نمیشود! از امام کاظم علیهالسلام نقل است که فرمود: زیارت قبر فرزندم رضا، ثواب هفتاد حج مقبول را دارد. وقتی راوی تعجب کرد، حضرت فرمود: نه، هفتصد... نه، هفتاد هزار حج مقبول! همچنین در روایتی، امام صادق علیهالسلام به یکی از اصحاب که به جای حج به زیارت امام حسین رفته بود، فرمود: تو از ثواب اهل عرفه جا نماندی! بلکه اگر کسی با معرفت، امام حسین را در عرفه زیارت کند، گویا خدا را در عرش زیارت کرده است. حقیقت زیارت، یک هجرت و کوچ از خود به سوی خداست. وقتی انسان برای زیارت حرکت میکند، از همه تعلقات دنیایی میبرد و با قصد قربت، به سوی خدا میرود. در زیارت نامه امام رضا میخوانیم: اللهم إنی... إلیک قَصَدْتُ... بِکَ وَثِقْتُ؛ خدایا من به قصد تو آمدم و به تو توکل کردم. این سفر، یک حج اکبر شخصی است. در حج، انسان از بتها و تعلقات فرار میکند و به سوی خدا میرود. در زیارت نیز همین مسیر طی میشود و پایانی ندارد. زیارت فقط رفتن به یک مکان نیست.شرط بهرهبرداری از این سفره، معرفت امام است. امام باقر علیهالسلام فرمود: ایمان مؤمن کامل نمیشود مگر اینکه مرا به نورانیت من بشناسد. امام، آیه اکبر خدا و باب الله است. راه شناخت خدا، تنها از طریق شناخت امام معصوم میسر است. هر که امام را نشناسد، خدا را نشناخته است. اما دو انحراف در این مسیر وجود دارد: غلو: که امام را تا حد خدایی بالا ببرد. تقصیر: که امام را تا سطح یک انسان عادی - حتی اگر عالم باشد، پایین بیاورد. هر دو اینها از وساوس شیطان است و تقصیر از غلو خطرناکتر است؛ زیرا امامت را تحریف و کوچک میکند. امام رضا علیهالسلام فرمود: امروز در مرو از امامت سخن میگویند، اما امامتی که میگویند با امامتی که ما میشناسیم، متفاوت است. امامت، خلافت الله و خلافت رسول الله است. امام، خورشید تابانی است که عالم را روشن میکند، اما دست هیچکس به او نمیرسد. یکی از نعمتهای بزرگ خدا به شیعه، زیارت جامعه کبیره است که از امام هادی علیهالسلام به ما رسیده. این زیارت، نقطه اعتدال کامل در معرفت امام است؛ نه غلو دارد و نه تقصیر. در این زیارت، امام با همه عظمتاش عبد مکرَم خدا معرفی میشود؛ بندهای گرامی که در عین اوج عبودیت، گنجینه تمام معارف، محبت و توحید الهی است. او مَحَلُّ مَعْرِفَةِ الله و مَسَاکِنُ بَرَکَةِ الله است. امام در این زیارت، مُخْتَلَفَ الْمَلائِکَة معرفی میشود؛ محل آمد و شد فرشتگان. تنها شبقدر نیست که فرشتگان نازل میشوند، بلکه در تمام لحظات، ملائکه خود را با امام و فرمان او تنظیم میکنند. با خلوص، تواضع و تذلل به سوی امام حرکت کرد. امام باقر فرمود: خدای متعال از بندگانش در برابر ما، سجده خواسته است؛ یعنی آنچنان خضوعی که گویی در پیشگاه خدا به سجده افتادهای. با غسل و طهارت و با گفتن اللهم طَهِّرْنِی وَ اهْدِنِی... وارد حریم شد. در طول راه با ذکر و توجه همراه بود.
از امام اجازه ورود خواست و با این احساس وارد حرم شد که اینجا، یکی از خانههای پیامبر خدا است و صاحب این مقام، کلام تو را میشنود و پاسخ میگوید.
زیارت را با توجه و تأمل خواند، زیرا هر سلامی که به یکی از شئون امام داده میشود، بابی از معرفت به روی زائر گشوده میشود. این معارف، هفتاد بطن دارد و با تکرار و التماس، بر انسان آشکار میگردد. این زیارتها به ویژه زیارت جامعه فقط الفاظ نیستند؛ حقیقتی جوشیده از مقام امامت هستند. انسان باید دست نیاز به سوی امام دراز کند و از او بخواهد که حقیقت این زیارت را به او بچشاند. هر بار خواندن آن، تکرار مکررات نیست، بلکه ورود به باطنی عمیقتر است. این چشمه معرفت، لَغَطاً عَلَیْهَا لَا، هیچگاه قطع نمیشود و پایان نمیپذیرد.
تاکنون نظری ثبت نشده است