display result search
سخنرانی استاد حسن رحیم پور ازغدی با موضوع «اعتکاف گپی با فرشتگان»، سال 1403
به پیشگاه شما جانهای مشتاق که در این ضیافت قدسی، گام در مسیر بهشت نهادهاید، درودی خالصانه نثار میگردد. بر اساس کلام نبوی، پاداش معتکفانی که داوطلبانه، روزهداری را بر خویش واجب نموده و در هنگامه غفلتِ عام، به ذکر و عبادت مشغولاند، قرین گشتن با بهشتیان است. این توفیق بزرگ، نشانهای از رشد معنوی است که از هر مرتبهی علمی و نخبگانی والاتر است.
باید دانست که آگاهی، لزوماً با شرف و شعور همراه نیست؛ چه بسیارند صاحبان علمی که از فضیلت عقل و انسانیت بیبهرهاند و دانشِ عاری از شرف آنان، بیش از آنکه مرهمی بر زخمهای بشر باشد، آسیبزا خواهد بود. هرچند تأمین نیازهای مادی وظیفهی علم است، اما انسان در برابر سه ساحت «شکم، شعور و شرف» مسئولیتی توأمان دارد. فقرِ اختیاری در اعتکاف، نه از جنس تهیدستیِ منجر به کفر، بلکه از نوع «زهد» و تمرینِ توانگریِ روح است .
اعتکاف، عرصهی غلبهی روح بر تن و زمام گرفتنِ نفس است. در حالی که اکثر مردمان بنده و نوکرِ کالبد خویشاند، معتکف با ریاضتی آگاهانه، بر غریزهی خویش حکومت میکند و این همان مرزِ تمایز میان انسان و حیوان است. کسی که بتواند بر «دیکتاتور درون» و هوای نفس خویش پیروز شود و مدیریتِ غریزهی گرسنگی و شهوت را به دست عقل بسپارد، به مقامی فراتر از مرتبهی حیوانی دست مییابد. چنین انسانی که در خلوتِ خویش، امرِ غیرواجب را بر خود لازم میشمارد، در ساحتِ اجتماع نیز هرگز به حریم دیگران تجاوز نکرده و دامان خود را به فساد، اختلاس و بیعدالتی نخواهد آلود.
به پیشگاه شما جانهای مشتاق که در این ضیافت قدسی، گام در مسیر بهشت نهادهاید، درودی خالصانه نثار میگردد. بر اساس کلام نبوی، پاداش معتکفانی که داوطلبانه، روزهداری را بر خویش واجب نموده و در هنگامه غفلتِ عام، به ذکر و عبادت مشغولاند، قرین گشتن با بهشتیان است. این توفیق بزرگ، نشانهای از رشد معنوی است که از هر مرتبهی علمی و نخبگانی والاتر است.
باید دانست که آگاهی، لزوماً با شرف و شعور همراه نیست؛ چه بسیارند صاحبان علمی که از فضیلت عقل و انسانیت بیبهرهاند و دانشِ عاری از شرف آنان، بیش از آنکه مرهمی بر زخمهای بشر باشد، آسیبزا خواهد بود. هرچند تأمین نیازهای مادی وظیفهی علم است، اما انسان در برابر سه ساحت «شکم، شعور و شرف» مسئولیتی توأمان دارد. فقرِ اختیاری در اعتکاف، نه از جنس تهیدستیِ منجر به کفر، بلکه از نوع «زهد» و تمرینِ توانگریِ روح است .
اعتکاف، عرصهی غلبهی روح بر تن و زمام گرفتنِ نفس است. در حالی که اکثر مردمان بنده و نوکرِ کالبد خویشاند، معتکف با ریاضتی آگاهانه، بر غریزهی خویش حکومت میکند و این همان مرزِ تمایز میان انسان و حیوان است. کسی که بتواند بر «دیکتاتور درون» و هوای نفس خویش پیروز شود و مدیریتِ غریزهی گرسنگی و شهوت را به دست عقل بسپارد، به مقامی فراتر از مرتبهی حیوانی دست مییابد. چنین انسانی که در خلوتِ خویش، امرِ غیرواجب را بر خود لازم میشمارد، در ساحتِ اجتماع نیز هرگز به حریم دیگران تجاوز نکرده و دامان خود را به فساد، اختلاس و بیعدالتی نخواهد آلود.
تاکنون نظری ثبت نشده است