display result search
- 168
- 1000
- 1000
- 1000
انسانیت بدون معنویت، محال است، محال
سخنرانی استاد حسن رحیم پور ازغدی با موضوع «انسانیت بدون معنویت، محال است، محال»، سال 1402
اعتکاف، این سنتِ حسنهای که امروزه با حضوری پرشور در میان نخبگان و جوانان این مرز و بوم جلوهگر شده، فرصتی است بیبدیل برای تلطیف روح در تنگنای عالم طبیعت. هدف از تمامی نیایشها و روزهداریها آن است که آدمی در این فرصتِ محدودِ حیات، خود را برای «جهش بزرگ» و ملاقات با پروردگار مهیا سازد؛ سفری که در آن، جسمِ فرسوده را در خاک جا نهاده و تنها با حقیقتِ خویش راهیِ ابدیت میشویم.
غیبتِ تن و حضورِ جان روزه و اعتکاف، نه ریاضتی عبث، بلکه نمادِ حاکمیت روح بر جسم و نشانهای از رشد عقلی و انسانی است. در حالی که اکثر بشریت در انقیادِ شکم و تمنیاتِ نفسانی خویشاند، معتکف با اختیارِ خویش، ریسمانِ جسم را به دستِ روح میسپارد تا ثابت کند که «عقل» بر «غریزه» حکم میراند. این خودمدیریتی و زهدِ ارادی، زیربنای شخصیتی را میسازد که در آینده هرگز به خیانت، رانت و ظلم آلوده نخواهد شد؛ چرا که کسی که از مباحاتِ خویش برای خدا چشم میپوشد، به طریق اولی به اموال و حقوق دیگران دستدرازی نخواهد کرد.
دنیا؛ آینهی صدق یا مکر؟ برخلاف پندارِ آنان که گناهان خویش را به گردنِ «روزگار» و «جبر زمانه» میاندازند، دنیا برای انسانهای صادق، سرای راستی و عافیت است. گریز از مسئولیت با بهانهی «تغییر دوران»، فریبِ بزرگی است که حتی در اعصار گذشته نیز دستاویزِ گریزان از حقیقت بوده است. امام علی علیه السلام و امام هادی علیه السلام بر این حقیقت تأکید ورزیدهاند که زمان و مکان به خودیِ خود نحس نیستند، بلکه این طرز رفتار ماست که به یک زمان، صبغهای الهی یا شیطانی میبخشد. دنیا همچون پلهکانی برای رشد است و هر آنچه در آن میگذرد، بازتابی از کنشهای خودِ ماست.
اعتکاف، این سنتِ حسنهای که امروزه با حضوری پرشور در میان نخبگان و جوانان این مرز و بوم جلوهگر شده، فرصتی است بیبدیل برای تلطیف روح در تنگنای عالم طبیعت. هدف از تمامی نیایشها و روزهداریها آن است که آدمی در این فرصتِ محدودِ حیات، خود را برای «جهش بزرگ» و ملاقات با پروردگار مهیا سازد؛ سفری که در آن، جسمِ فرسوده را در خاک جا نهاده و تنها با حقیقتِ خویش راهیِ ابدیت میشویم.
غیبتِ تن و حضورِ جان روزه و اعتکاف، نه ریاضتی عبث، بلکه نمادِ حاکمیت روح بر جسم و نشانهای از رشد عقلی و انسانی است. در حالی که اکثر بشریت در انقیادِ شکم و تمنیاتِ نفسانی خویشاند، معتکف با اختیارِ خویش، ریسمانِ جسم را به دستِ روح میسپارد تا ثابت کند که «عقل» بر «غریزه» حکم میراند. این خودمدیریتی و زهدِ ارادی، زیربنای شخصیتی را میسازد که در آینده هرگز به خیانت، رانت و ظلم آلوده نخواهد شد؛ چرا که کسی که از مباحاتِ خویش برای خدا چشم میپوشد، به طریق اولی به اموال و حقوق دیگران دستدرازی نخواهد کرد.
دنیا؛ آینهی صدق یا مکر؟ برخلاف پندارِ آنان که گناهان خویش را به گردنِ «روزگار» و «جبر زمانه» میاندازند، دنیا برای انسانهای صادق، سرای راستی و عافیت است. گریز از مسئولیت با بهانهی «تغییر دوران»، فریبِ بزرگی است که حتی در اعصار گذشته نیز دستاویزِ گریزان از حقیقت بوده است. امام علی علیه السلام و امام هادی علیه السلام بر این حقیقت تأکید ورزیدهاند که زمان و مکان به خودیِ خود نحس نیستند، بلکه این طرز رفتار ماست که به یک زمان، صبغهای الهی یا شیطانی میبخشد. دنیا همچون پلهکانی برای رشد است و هر آنچه در آن میگذرد، بازتابی از کنشهای خودِ ماست.
تاکنون نظری ثبت نشده است