display result search
سخنزانی حجت الاسلام و المسلمین سیدعلی قاضی عسکر با موضوع "حفظ میراث انقلاب "، سال 1404
در روزهای اخیر شاهد بودیم، حقیقتاً جای تاسف دارد که بخشی از جوانان ما، به دلیل ناآگاهی از تاریخ پرافتخار و پررنج این ملت، در دام تبلیغات مسموم دشمنان اسیر میشوند و ناخواسته آب به آسیاب آنان میریزند. من قصد دارم به اختصار، گوشهای از واقعیتهایی را که خود شاهد آن بودهام، بیان کنم و از همه بزرگترهای خانواده، به ویژه کسانی که آن روزها را درک کردهاند، خواهش میکنم این روایات را در جمعهای خانوادگی و دوستانه برای فرزندان خود بازگو کنند تا از انحراف افکار عمومی جلوگیری شود. انقلاب ما یک انقلاب الهی و معنوی بود که تنها با توکل بر خدا و حضور گسترده و خونبهای مردم به پیروزی رسید. من به عنوان عضو کمیته استقبال از حضرت امام خمینی، آن روزها را به وضوح به یاد دارم. در شرایطی که ارتش تا بن دندان مسلح رژیم شاه و تمام کارگزارانش بر اریکه قدرت بودند، امام تنها به پشتوانه اقیانوس خروشان مردم، تصمیم گرفتند به وطن بازگردند. احتمالات نگرانکننده بسیاری وجود داشت؛ حتی شایعه بود که هواپیمای ایشان را هدف قرار دهند. اما با عنایت الهی، امام با عزت وارد شدند و از فرودگاه مهرآباد تا بهشت زهرا، دریایی از انسانهای مشتاق به استقبال آمدند. در روز دوازده فروردین، در همان مراسمی که بنده حضور داشتم، امام فرمان تاریخی خود را صادر کردند: من دولت تعیین میکنم. و فقط در ده روز، رژیم دو هزار و پانصد ساله فروپاشید و سکان هدایت کشور به دست باکفایت مرد الهی تاریخ سپرده شد. این، جز لطف خدا و حضور مردم، تبیین دیگری ندارد. گذشته انقلاب را نباید فراموش کنیم. جوانان ما آن روزگار را ندیدهاند. در دوران پهلوی اول، رضاخانی را روی کار آوردند که فردی بیسواد و قزاقی خشن بود. وقتی هم که نخواستند، با تحقیر او را با کشتی از بندرعباس تبعید کردند تا در غربت جان سپرد. محمدرضا پهلوی نیز همین مسیر را رفت. خودشان در خاطراتشان نوشتهاند که سفیر آمریکا به او گفت: باید بروی. حتی زمانی که گریخت، آمریکا پناهگاه مناسبی برایش نیافرید. همسرش تعریف میکند که آنها را در منطقهای شبیه آسایشگاه بیماران روانی در پاناما زندانی کردند. این است استقلال یک شاه وابسته! در آن زمان، حدود چهل هزار مستشار آمریکایی در ایران بودند که بر تمام امور کلیدی، حتی استفاده از سلاحهای فروخته شده، نظارت داشتند. نفت ما را میبردند و سلاحهایی میدادند که مجوز استفاده از آن را خودشان صادر میکردند. وضعیت کشور قبل از انقلاب، فاجعهبار بود. با جمعیت حدود سی و چند میلیون نفر، تنها حدود صد و هفتاد هزار دانشجو داشتیم. اما امروز، حدود چهار میلیون دانشجو در کشور مشغول تحصیل هستند و هزاران نفر به مدارج عالی علمی رسیدهاند. زنان ما امروز حضوری فعال و اثرگذار در عرصههای علمی دارند. در حوزه بهداشت، اوضاع اسفناک بود. پزشکان هندی، بنگلادشی و فیلیپینی در مناطق مختلف کشور مشغول بودند، بیآنکه حتی زبان فارسی بلد باشند. روستاها از ابتداییترین امکانات برخوردار نبودند. کودکان بسیاری بر اثر بیماریهایی مانند فلج اطفال جان میسپردند. امروز اما پوشش واکسیناسیون به بالای 95 درصد رسیده است. ایران از یک کشور تحتنفوذ و منزوی، به کشوری تاثیرگذار در عرصه بینالملل تبدیل شده است. فضای سیاسی و اجتماعی، خفقان و فساد بود. در برخی شهرها، مشروبفروشیها از نانواییها بیشتر بود. مراکز فساد و فحشا رواج داشت. مبارزان در زندانهایی مانند قصر، با بدترین شکنجهها مواجه میشدند؛ از سوزاندن با ورقههای آهنی داغ تا شلاق و آویزان کردن از سقف. کوچکترین انتقادی مجازات سنگین داشت. در حالی که امروز مردم آزادانه نظر خود را بیان میکنند. از نظر صنعتی نیز وابسته بودیم. یکی از مسئولان وقت در پاسخ به سوالی درباره صنعت گفته بود: مردمی که نمیتوانند یک آفتابه بسازند، چگونه میخواهند صنعتی شوند؟ امروز اما در بسیاری از عرصههای صنعتی، از جمله دفاعی، به خودکفایی رسیدهایم و حتی صادرات داریم. هشت سال دفاع مقدس، آزمون بزرگی بود که ملت ما با ایثار و فداکاری بینظیر خود، حتی یک وجب از خاک میهن را به دشمن متجاوز نسپرد و با رشادتهای جوانان غیور، صدام را به زانو درآورد. امروز نیز دشمنان، به ویژه رژیم آمریکا و صهیونیستی، با تحریم و تهدید، فشار میآورند. اما اقتدار دفاعی کشورمان به حدی است که تمام پایگاههای دشمن در تیررس ماست. رهبر معظم انقلاب در سخنان امروز خود به درستی بر این قدرت تاکید کردند. موشکهای بالستیک پیشرفته، پهپادهای دقیق و نیروی دریایی قدرتمند، امنیت کشور را تضمین میکنند. اما وظیفه ما امروز، جهاد تبیین است. برخی از جوانان ما نه دوران سخت قبل از انقلاب را دیدهاند و نه دوران حماسهساز دفاع مقدس را. متاسفانه فضای مجازی و شبکههای بیگانه، با تحریف تاریخ، ذهن آنان را هدف گرفتهاند. حوادث اخیر نشان داد که دشمن تا کجا پیش رفته است؛ از آتش زدن مسجد و قرآن تا جنایت علیه مردم بیگناه. ما باید هوشیار باشیم. اکثریت قاطع ملت ایران، همچنان انقلابی، بصیر و وفادار به آرمانهای امام و شهدا هستند. این را در راهپیماییهای عظیم، مانند 22 بهمن، به خوبی میبینیم. بیتردید مشکلات و کمبودهایی نیز وجود دارد، به ویژه در عرصه اقتصاد که گریبان مردم را گرفته است. بخشی از این مشکلات ناشی از کوتاهیها و عدم اجرای کامل منویات رهبری در زمینه رفع موانع تولید و تقویت بخش خصوصی است. اما مطمئن باشید که با هدایت رهبری، همت مسئولان دلسوز و صبر و همراهی مردم، این مشکلات نیز، همچون گذشته، پشت سر گذاشته خواهد شد. این کشور و این نظام، با خون دهها هزار شهید و ایثارگریهای شما به دست آمده است. کشوری که امروز میتواند با سرافرازی در دنیا اعلام کند که مستقل است و سرنوشتش را خود تعیین میکند. از همه شما میخواهم که همچون دژی استوار، از این دستاورد بزرگ حفاظت کنید. دشمن در اشتباه است اگر فکر میکند ایران ونزوئلاست. ملتی که هشت سال در برابر تمام دنیا ایستاد و پیروز شد، امروز نیز با اتکال به خدا و ولایت، هر توطئهای را خنثی خواهد کرد.
در روزهای اخیر شاهد بودیم، حقیقتاً جای تاسف دارد که بخشی از جوانان ما، به دلیل ناآگاهی از تاریخ پرافتخار و پررنج این ملت، در دام تبلیغات مسموم دشمنان اسیر میشوند و ناخواسته آب به آسیاب آنان میریزند. من قصد دارم به اختصار، گوشهای از واقعیتهایی را که خود شاهد آن بودهام، بیان کنم و از همه بزرگترهای خانواده، به ویژه کسانی که آن روزها را درک کردهاند، خواهش میکنم این روایات را در جمعهای خانوادگی و دوستانه برای فرزندان خود بازگو کنند تا از انحراف افکار عمومی جلوگیری شود. انقلاب ما یک انقلاب الهی و معنوی بود که تنها با توکل بر خدا و حضور گسترده و خونبهای مردم به پیروزی رسید. من به عنوان عضو کمیته استقبال از حضرت امام خمینی، آن روزها را به وضوح به یاد دارم. در شرایطی که ارتش تا بن دندان مسلح رژیم شاه و تمام کارگزارانش بر اریکه قدرت بودند، امام تنها به پشتوانه اقیانوس خروشان مردم، تصمیم گرفتند به وطن بازگردند. احتمالات نگرانکننده بسیاری وجود داشت؛ حتی شایعه بود که هواپیمای ایشان را هدف قرار دهند. اما با عنایت الهی، امام با عزت وارد شدند و از فرودگاه مهرآباد تا بهشت زهرا، دریایی از انسانهای مشتاق به استقبال آمدند. در روز دوازده فروردین، در همان مراسمی که بنده حضور داشتم، امام فرمان تاریخی خود را صادر کردند: من دولت تعیین میکنم. و فقط در ده روز، رژیم دو هزار و پانصد ساله فروپاشید و سکان هدایت کشور به دست باکفایت مرد الهی تاریخ سپرده شد. این، جز لطف خدا و حضور مردم، تبیین دیگری ندارد. گذشته انقلاب را نباید فراموش کنیم. جوانان ما آن روزگار را ندیدهاند. در دوران پهلوی اول، رضاخانی را روی کار آوردند که فردی بیسواد و قزاقی خشن بود. وقتی هم که نخواستند، با تحقیر او را با کشتی از بندرعباس تبعید کردند تا در غربت جان سپرد. محمدرضا پهلوی نیز همین مسیر را رفت. خودشان در خاطراتشان نوشتهاند که سفیر آمریکا به او گفت: باید بروی. حتی زمانی که گریخت، آمریکا پناهگاه مناسبی برایش نیافرید. همسرش تعریف میکند که آنها را در منطقهای شبیه آسایشگاه بیماران روانی در پاناما زندانی کردند. این است استقلال یک شاه وابسته! در آن زمان، حدود چهل هزار مستشار آمریکایی در ایران بودند که بر تمام امور کلیدی، حتی استفاده از سلاحهای فروخته شده، نظارت داشتند. نفت ما را میبردند و سلاحهایی میدادند که مجوز استفاده از آن را خودشان صادر میکردند. وضعیت کشور قبل از انقلاب، فاجعهبار بود. با جمعیت حدود سی و چند میلیون نفر، تنها حدود صد و هفتاد هزار دانشجو داشتیم. اما امروز، حدود چهار میلیون دانشجو در کشور مشغول تحصیل هستند و هزاران نفر به مدارج عالی علمی رسیدهاند. زنان ما امروز حضوری فعال و اثرگذار در عرصههای علمی دارند. در حوزه بهداشت، اوضاع اسفناک بود. پزشکان هندی، بنگلادشی و فیلیپینی در مناطق مختلف کشور مشغول بودند، بیآنکه حتی زبان فارسی بلد باشند. روستاها از ابتداییترین امکانات برخوردار نبودند. کودکان بسیاری بر اثر بیماریهایی مانند فلج اطفال جان میسپردند. امروز اما پوشش واکسیناسیون به بالای 95 درصد رسیده است. ایران از یک کشور تحتنفوذ و منزوی، به کشوری تاثیرگذار در عرصه بینالملل تبدیل شده است. فضای سیاسی و اجتماعی، خفقان و فساد بود. در برخی شهرها، مشروبفروشیها از نانواییها بیشتر بود. مراکز فساد و فحشا رواج داشت. مبارزان در زندانهایی مانند قصر، با بدترین شکنجهها مواجه میشدند؛ از سوزاندن با ورقههای آهنی داغ تا شلاق و آویزان کردن از سقف. کوچکترین انتقادی مجازات سنگین داشت. در حالی که امروز مردم آزادانه نظر خود را بیان میکنند. از نظر صنعتی نیز وابسته بودیم. یکی از مسئولان وقت در پاسخ به سوالی درباره صنعت گفته بود: مردمی که نمیتوانند یک آفتابه بسازند، چگونه میخواهند صنعتی شوند؟ امروز اما در بسیاری از عرصههای صنعتی، از جمله دفاعی، به خودکفایی رسیدهایم و حتی صادرات داریم. هشت سال دفاع مقدس، آزمون بزرگی بود که ملت ما با ایثار و فداکاری بینظیر خود، حتی یک وجب از خاک میهن را به دشمن متجاوز نسپرد و با رشادتهای جوانان غیور، صدام را به زانو درآورد. امروز نیز دشمنان، به ویژه رژیم آمریکا و صهیونیستی، با تحریم و تهدید، فشار میآورند. اما اقتدار دفاعی کشورمان به حدی است که تمام پایگاههای دشمن در تیررس ماست. رهبر معظم انقلاب در سخنان امروز خود به درستی بر این قدرت تاکید کردند. موشکهای بالستیک پیشرفته، پهپادهای دقیق و نیروی دریایی قدرتمند، امنیت کشور را تضمین میکنند. اما وظیفه ما امروز، جهاد تبیین است. برخی از جوانان ما نه دوران سخت قبل از انقلاب را دیدهاند و نه دوران حماسهساز دفاع مقدس را. متاسفانه فضای مجازی و شبکههای بیگانه، با تحریف تاریخ، ذهن آنان را هدف گرفتهاند. حوادث اخیر نشان داد که دشمن تا کجا پیش رفته است؛ از آتش زدن مسجد و قرآن تا جنایت علیه مردم بیگناه. ما باید هوشیار باشیم. اکثریت قاطع ملت ایران، همچنان انقلابی، بصیر و وفادار به آرمانهای امام و شهدا هستند. این را در راهپیماییهای عظیم، مانند 22 بهمن، به خوبی میبینیم. بیتردید مشکلات و کمبودهایی نیز وجود دارد، به ویژه در عرصه اقتصاد که گریبان مردم را گرفته است. بخشی از این مشکلات ناشی از کوتاهیها و عدم اجرای کامل منویات رهبری در زمینه رفع موانع تولید و تقویت بخش خصوصی است. اما مطمئن باشید که با هدایت رهبری، همت مسئولان دلسوز و صبر و همراهی مردم، این مشکلات نیز، همچون گذشته، پشت سر گذاشته خواهد شد. این کشور و این نظام، با خون دهها هزار شهید و ایثارگریهای شما به دست آمده است. کشوری که امروز میتواند با سرافرازی در دنیا اعلام کند که مستقل است و سرنوشتش را خود تعیین میکند. از همه شما میخواهم که همچون دژی استوار، از این دستاورد بزرگ حفاظت کنید. دشمن در اشتباه است اگر فکر میکند ایران ونزوئلاست. ملتی که هشت سال در برابر تمام دنیا ایستاد و پیروز شد، امروز نیز با اتکال به خدا و ولایت، هر توطئهای را خنثی خواهد کرد.
تاکنون نظری ثبت نشده است