display result search
- 39
- 1000
- 1000
- 1000
انتظار سازنده و زمینه سازی برای ظهور
سخنزانی حجت الاسلام و المسلمین سیدعلی قاضی عسکر با موضوع "انتظار سازنده و زمینه سازی برای ظهور "، سال 1404
در روایات ما آمده: مَنْ مَاتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً. یعنی اگر کسی بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است. این سخن، بسیار تکاندهنده است. باید از خود بپرسیم: ما که در عصر غیبت زندگی میکنیم، چقدر امام زمانمان را میشناسیم؟ آیا درباره وظایف خود در این دوره مطالعه کردهایم؟ آیا میدانیم چه مسئولیتی داریم؟ از سوی دیگر، روایت داریم: لَوْلَا الْحُجَّةُ لَسَاخَتِ الْأَرْضُ بِأَهْلِهَا. اگر حجت خدا روی زمین نباشد، زمین اهلش را فرو میبرد. یعنی ما سر سفره امام زمان نشستهایم؛ اگر او نباشد، اساساً زندگی معنا پیدا نمیکرد. روایات در این زمینه زیاد است، ولی همین دو روایت برای نشان دادن اهمیت بحث کافی است. باید دید چه شناختی از امام زمان داریم. ایشان در شرایطی مشابه تولد حضرت موسی علیه السلام به دنیا آمدند یعنی در خفقان شدید، تحت محاصره و با توطئه حکومتهای جور که میخواستند نگذارند این مولود پا به جهان بگذارد. اما خداوند با عنایت خود، او را به عالم آورد و وعده داد که روزی این مصلح جهانی ظهور خواهد کرد و دنیا را پر از عدل و داد خواهد نمود. پس از شهادت امام عسکری علیهالسلام، امام زمان در سن کودکی به امامت رسیدند. ممکن است برخی بپرسند چگونه کودک میتواند امامت کند؟ پاسخ در قرآن است، حضرت عیسی علیه السلام در گهواره به نبوت رسید. بعد هم پرسش میشود: چرا امام زمان غایب شدند؟ روایات میگویند: غیبتهم منا. همه امامان ما بعد از مدتی به شهادت رسیدند؛ اما امام زمان غیبت کردند تا حفظ شوند. فلسفه غیبت چیست؟ چرا غیبت صغری و کبری رخ داد؟ اینها را باید مردم بدانند و شناخت پیدا کنند.
آیات قرآن به آینده نویدبخش بشریت اشاره کردهاند. مثلاً: هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَىٰ وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ. روزی میرسد که دین حق بر همه ادیان غلبه میکند، گرچه مشرکان نخواهند. این وعده، مربوط به زمان ظهور است. آیات دیگری هم هست: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ...و الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ. همه بیانگر حکومت جهانی مصلح موعود است. نکته دیگر مسئله عمر طولانی امام زمان است. برخی میپرسند: چگونه ممکن است کسی اینهمه سال زندگی کند؟ قرآن پاسخ میدهد: حضرت نوح علیهالسلام نهصد و پنجاه سال قومش را دعوت کرد. عمر طولانی در تاریخ سابقه دارد. این هم دلیلی روشن است.
حال در دوران غیبت وظیفه ما چیست؟ روایت داریم: أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ انْتِظَارُ الْفَرَجِ. بهترین عمل در این دوره، انتظار فرج است. اما انتظار فرج یعنی چه؟ یعنی همیشه آماده باشیم؛ طوری زندگی کنیم که اگر امام همین فردا یا همین ساعت ظهور کرد، از ما راضی باشد، بگوید: تو پیرو واقعی ما هستی. متأسفانه برخی سوءاستفاده میکنند و ادعاهای دروغ میکنند؛ مثلاً میگویند میتوانید امام را ببینید یا فلان کار را بکنید تا ظهور نزدیک شود. اینها انحراف است. انتظار فرج، یک اندیشه مترقی و فعال است، نه یک امر انفعالی. انتظار یعنی تلاش برای ساختن جامعهای بهتر، گسترش عدالت، افزایش معرفت و آماده کردن زمینه ظهور. بعضی فکر میکنند باید دنیا را رها کنند و فقط منتظر بمانند؛ یا حتی گمان میکنند باید فساد زیاد شود تا حضرت ظهور کند! این تفکر کاملاً غلط است. ما باید مقدمات ظهور را فراهم کنیم، نه اینکه در تاریکی بنشینیم. شرایط قبل از ظهور چگونه است؟ دنیا پر از ظلم و فساد میشود؛ جنگها، کشتارها، بیعدالتیها و ناامنیها فراگیر میشود؛ تا جایی که مردم جهان به فریاد میآیند و در انتظار یک منجی میمانند. امام زمان وقتی ظهور میکنند که جهان تشنه عدالت باشد. نه این که با زور و شمشیر مردم را مجبور به اسلام کنند؛ بلکه مردم با دل و جان میپذیرند.
حکومت امام زمان چه ویژگیهایی دارد؟
1. عدالت جهانی: ظلم و جور ریشهکن میشود و عدل در همه جای جهان حاکم میگردد.
2. آبادانی و رونق اقتصادی: مدیران لایق به همه جهان فرستاده میشوند و شهرها آباد میشود. رفاه به حدی میرسد که مردم برای دادن زکات و صدقه به دندار فقیر میگردند.
3. امنیت کامل: زن تنها با زیورآلاتش از عراق تا شام میرود و کسی متعرض او نمیشود.
4. شکوفایی علمی: دانش پیشرفت خارقالعادهای میکند؛ تا حدی که زنان در خانه بر اساس قرآن و سنت قضاوت میکنند.
5. رشد معنوی: مردم خودبهخود به عبادت رو میآورند و مساجد پر میشود.
این حکومت، یک مدینه فاضله واقعی است؛ الگویی که ما در نظام جمهوری اسلامی هم باید به سمت آن حرکت کنیم: عمران و آبادی، ایجاد امنیت، رونق اقتصادی، پیشرفت علمی و تقویت معنویت.
سیره شخصی امام بسیار ساده و بیآلایش است؛ مانند امیرالمؤمنین علیهالسلام زندگی میکند، اما برای مردم رفاه و عزت فراهم میکند.
در روایات ما آمده: مَنْ مَاتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً. یعنی اگر کسی بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است. این سخن، بسیار تکاندهنده است. باید از خود بپرسیم: ما که در عصر غیبت زندگی میکنیم، چقدر امام زمانمان را میشناسیم؟ آیا درباره وظایف خود در این دوره مطالعه کردهایم؟ آیا میدانیم چه مسئولیتی داریم؟ از سوی دیگر، روایت داریم: لَوْلَا الْحُجَّةُ لَسَاخَتِ الْأَرْضُ بِأَهْلِهَا. اگر حجت خدا روی زمین نباشد، زمین اهلش را فرو میبرد. یعنی ما سر سفره امام زمان نشستهایم؛ اگر او نباشد، اساساً زندگی معنا پیدا نمیکرد. روایات در این زمینه زیاد است، ولی همین دو روایت برای نشان دادن اهمیت بحث کافی است. باید دید چه شناختی از امام زمان داریم. ایشان در شرایطی مشابه تولد حضرت موسی علیه السلام به دنیا آمدند یعنی در خفقان شدید، تحت محاصره و با توطئه حکومتهای جور که میخواستند نگذارند این مولود پا به جهان بگذارد. اما خداوند با عنایت خود، او را به عالم آورد و وعده داد که روزی این مصلح جهانی ظهور خواهد کرد و دنیا را پر از عدل و داد خواهد نمود. پس از شهادت امام عسکری علیهالسلام، امام زمان در سن کودکی به امامت رسیدند. ممکن است برخی بپرسند چگونه کودک میتواند امامت کند؟ پاسخ در قرآن است، حضرت عیسی علیه السلام در گهواره به نبوت رسید. بعد هم پرسش میشود: چرا امام زمان غایب شدند؟ روایات میگویند: غیبتهم منا. همه امامان ما بعد از مدتی به شهادت رسیدند؛ اما امام زمان غیبت کردند تا حفظ شوند. فلسفه غیبت چیست؟ چرا غیبت صغری و کبری رخ داد؟ اینها را باید مردم بدانند و شناخت پیدا کنند.
آیات قرآن به آینده نویدبخش بشریت اشاره کردهاند. مثلاً: هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَىٰ وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ. روزی میرسد که دین حق بر همه ادیان غلبه میکند، گرچه مشرکان نخواهند. این وعده، مربوط به زمان ظهور است. آیات دیگری هم هست: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ...و الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ. همه بیانگر حکومت جهانی مصلح موعود است. نکته دیگر مسئله عمر طولانی امام زمان است. برخی میپرسند: چگونه ممکن است کسی اینهمه سال زندگی کند؟ قرآن پاسخ میدهد: حضرت نوح علیهالسلام نهصد و پنجاه سال قومش را دعوت کرد. عمر طولانی در تاریخ سابقه دارد. این هم دلیلی روشن است.
حال در دوران غیبت وظیفه ما چیست؟ روایت داریم: أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ انْتِظَارُ الْفَرَجِ. بهترین عمل در این دوره، انتظار فرج است. اما انتظار فرج یعنی چه؟ یعنی همیشه آماده باشیم؛ طوری زندگی کنیم که اگر امام همین فردا یا همین ساعت ظهور کرد، از ما راضی باشد، بگوید: تو پیرو واقعی ما هستی. متأسفانه برخی سوءاستفاده میکنند و ادعاهای دروغ میکنند؛ مثلاً میگویند میتوانید امام را ببینید یا فلان کار را بکنید تا ظهور نزدیک شود. اینها انحراف است. انتظار فرج، یک اندیشه مترقی و فعال است، نه یک امر انفعالی. انتظار یعنی تلاش برای ساختن جامعهای بهتر، گسترش عدالت، افزایش معرفت و آماده کردن زمینه ظهور. بعضی فکر میکنند باید دنیا را رها کنند و فقط منتظر بمانند؛ یا حتی گمان میکنند باید فساد زیاد شود تا حضرت ظهور کند! این تفکر کاملاً غلط است. ما باید مقدمات ظهور را فراهم کنیم، نه اینکه در تاریکی بنشینیم. شرایط قبل از ظهور چگونه است؟ دنیا پر از ظلم و فساد میشود؛ جنگها، کشتارها، بیعدالتیها و ناامنیها فراگیر میشود؛ تا جایی که مردم جهان به فریاد میآیند و در انتظار یک منجی میمانند. امام زمان وقتی ظهور میکنند که جهان تشنه عدالت باشد. نه این که با زور و شمشیر مردم را مجبور به اسلام کنند؛ بلکه مردم با دل و جان میپذیرند.
حکومت امام زمان چه ویژگیهایی دارد؟
1. عدالت جهانی: ظلم و جور ریشهکن میشود و عدل در همه جای جهان حاکم میگردد.
2. آبادانی و رونق اقتصادی: مدیران لایق به همه جهان فرستاده میشوند و شهرها آباد میشود. رفاه به حدی میرسد که مردم برای دادن زکات و صدقه به دندار فقیر میگردند.
3. امنیت کامل: زن تنها با زیورآلاتش از عراق تا شام میرود و کسی متعرض او نمیشود.
4. شکوفایی علمی: دانش پیشرفت خارقالعادهای میکند؛ تا حدی که زنان در خانه بر اساس قرآن و سنت قضاوت میکنند.
5. رشد معنوی: مردم خودبهخود به عبادت رو میآورند و مساجد پر میشود.
این حکومت، یک مدینه فاضله واقعی است؛ الگویی که ما در نظام جمهوری اسلامی هم باید به سمت آن حرکت کنیم: عمران و آبادی، ایجاد امنیت، رونق اقتصادی، پیشرفت علمی و تقویت معنویت.
سیره شخصی امام بسیار ساده و بیآلایش است؛ مانند امیرالمؤمنین علیهالسلام زندگی میکند، اما برای مردم رفاه و عزت فراهم میکند.
تاکنون نظری ثبت نشده است