display result search
منو
لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه هجدهم

لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه هجدهم

  • 1 تعداد قطعات
  • 34 دقیقه مدت قطعه
  • 24 دریافت شده
سخنرانی آیت الله محمدتقی مصباح یزدی با موضوع «لذت مناجات»، جلسه هجدهم، سال 1386



در مناجات راجین دو واژه، مشابه رجاء ذکر شده است. یکی واژه ‏ی «أمل»، یکی هم «اُمنیة»؛ و «تمنّی». معمولاً «أمل»؛ و «أمنیة»؛ را در فارسی «آرزو»؛ می‏ گویند و «رجاء»؛ را «امید». گاهی «أمل»؛ را هم به «امید»؛ ترجمه می ‏کنند. ظاهراً فرق استعمال اینها این است که وقتی انسان به امر مطلوب و خیری علاقه دارد، می‏داند برای رسیدن به آن، مقدماتی لازم است. گاهی مقدمات ساده ‏ای است که فراهم شده یا به راحتی فراهم می ‏شود؛ اینجا واژه‏ی «امید»؛ به کار می ‏رود. یک وقت مقدماتش طولانی‏ تر است، احتیاج به همت و تلاش بیشتری دارد؛ اینجا واژه ‏ی أمل و آرزو را به کار می‏ بریم.
سؤال می‏ شود آیا خوب است انسان امیدوار یا اهل آرزو باشد؟ یا نه، انسان نباید امیدی به آینده داشته باشد و حال را باید غنیمت بشمارد؟ و نیز آیا آرزوهای طولانی و دراز مدت خوب است یا نه؟ اجمالاً می‏ دانیم که در روایات، «طول اَمل»؛ نکوهش شده است. از پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده که من بر امتم از دو چیز می‏ترسم، امیرالمؤمنین علیه السلام هم به مخاطبان فرمودند: برای شما از دو چیز می ‏ترسم،؛ «اتِّبَاعَ الْهَوَی وَ طُولَ الْأَمَلِ»؛ پیروی هوای نفس و آرزوهای دراز. با توجه به این نکته در مضمون این مناجات، هم واژه ‏ی «امل»؛ به کار برده شده و هم واژه «امنیه»؛ و «مُنی»؛ می‏ گوید کسی که آرزو داشته باشد و به تو آرزو ببندد، تو آرزویش را برآورده می ‏کنی. ظاهر این کلام این است که آرزو و نیز آرزوهای طولانی عیبی ندارد. به هر حال این سؤال می‏ماند که بالاخره انسان امیدوار باشد یا نه؟ دنبالِ هدف ‏های بلند و دراز مدت برود یا نرود؟
نکته‌‏هایی را باید توجه کرد؛ یکی اینکه انسان طالب خیر است، امّا در شناختن مصادیقِ خیر، زیاد اشتباه می‏ کند، «عَسی أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسی أَنْ تُحِبُّوا شَیْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ». یا در مقام تعارض بین دو چیزِ مطلوب، در اینکه کدامش را ترجیح بدهد درست نمی‏ تواند محاسبه کند. گاهی چیزی را ترجیح می ‏دهد که نباید بدهد. بنابراین امید صحیح بستن و آرزوی صحیح داشتن، وقتی است که انسان خیر واقعی را بشناسد. بعضی از مفسّرین گفته ‏اند که در «إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ»؛ یا درباره‏ ی وصیت که «إِنْ تَرَکَ خَیْر»، معنای خیر یعنی مال. پیداست وقتی وصیت می‏ کند راجع به مال است، امّا هر مالی خیر نیست!

قطعات

  • عنوان
    زمان
  • 34:03

مشخصات

ثبت نقد و نظر نقد و نظر

    تاکنون نظری ثبت نشده است

تصاویر

پایگاه سخنرانی مذهبی