display result search
منو
لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه شانزدهم

لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه شانزدهم

  • 1 تعداد قطعات
  • 49 دقیقه مدت قطعه
  • 31 دریافت شده
سخنرانی آیت الله محمدتقی مصباح یزدی با موضوع «لذت مناجات»، جلسه شانزدهم، سال 1386

یکی از مناجات‏ های خمس ‏عشر، مناجات راجین است؛ مناجات امیدواران. در ابتدا مقدمه‌‏ای را عرض می‏‌کنیم. انسان فطرتاً به گونه‏ ای آفریده شده که چیزهای خوب را کمال می‏ داند و آن‏ها را دوست دارد. «وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ»؛ محبتش نسبت به مصادیق خیر زیاد است. انسان رسیدن به خیر مطلوب را دوست دارد. دوست دارد واجد شود و با آن ارتباط پیدا کند که البته مشروط به شرایطی است و الاّ تمام خوبی‏ ها برای همه انسان‏ ها حاصل می‏ شد! تحقق این امر منوط به این است که اسباب و شرایطش فراهم بشود. اسباب و شرایط در واقع یک نظم خاصی دارد که اگر به آن ترتیب و با آن شکل خاص تحقق پیدا کند، حتما نتیجه بر آن مترتب می‏‌شود. برای تحقق این اسباب دو سیستم یا دو نظام را باید در نظر بگیریم. یکی اینکه فی حدّ نفسه این اسباب چه هستند و چگونه تحقق پیدا می‏کنند؟ و دیگر این که ما چگونه تصور می ‏کنیم؟! فرض بفرمایید اگر برای تحقق یک معلولی، صد عامل به طور مساوی دخالت داشته باشند، به محض تحقق آن صد عامل، معلول حاصل می‏‌شود. نسبت هر یک در تأثیر بر معلول یک صدم است. ولی این ترتیب و تأثیر همیشه در ذهن ما این گونه نیست. گاهی ما خیال می‏‌کنیم که این عامل تحقق دارد، ولی در واقع تحقق ندارد و گاهی بالعکس.
در این جا دو نظام احتمالات به وجود می‌‏آید. احتمال منطقی و احتمال روانشناختی. فرض بفرمایید کاری را می‏‌خواهید انجام بدهید یا می‌خواهید در درسی موفق شوید. انسان چقدر احتمال می‌‏دهد که این هدف تحقق پیدا کند؟ یک وقت دقیقاً می‌‏داند که عوامل چیست و چند درصد در تحقق معلول تأثیر دارند و طبق همان نظام درصد احتمال را مشخص می‌‌کند. این احتمالِ به جا و صادقی است. مثلاً می‏گوید هفتاد درصد مطمئنم این کار محقق می‌‏شود. اما یک وقت می‏گویم هفتاد درصد، اما ده درصد عواملش هم موجود نیست و اشتباه می‌کنم. این احتمالی که می‏دهم احتمالی روانشناختی است؛ اما صحت ندارد و جهل مرکب است.

قطعات

  • عنوان
    زمان
  • 49:12

مشخصات

ثبت نقد و نظر نقد و نظر

    تاکنون نظری ثبت نشده است

تصاویر

پایگاه سخنرانی مذهبی