display result search
منو
لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه هفتم

لذت مناجات(شرح مناجات خمس عشر)، جلسه هفتم

  • 1 تعداد قطعات
  • 37 دقیقه مدت قطعه
  • 56 دریافت شده
سخنرانی آیت الله محمدتقی مصباح یزدی با موضوع «لذت مناجات»، جلسه هفتم، سال 1386

برای این که انسان حالِ توبه و مناجات پیدا کند، باید با خدا به زبان استرحام سخن بگوید، زبانی که در همه دعاها و مناجات‌‏ها ملاحظه می‌ شود. روح این زبان این است که انسان، نیاز شدید، فقر ذاتی و عجز و ناتوانی‏‌اش را در مقابل خدای متعال درک کند؛ چون این فقر است که رحمت را جذب می‏‌کند. جانی که احساس بی‌نیازی کند رحمت حق را جذب نمی‌‏کند. اگر حال عجز و ناتوانی و فقر و نیاز در انسان پدید آمد، آن‏گاه می‏‌تواند از شیوه‌های مختلفی برای استرحام بهره گیرد.
گفتنی است مفاهیمی که ما در ارتباطات با خداوند به کار می ‏بریم، مفاهیمی است که در رابطه با انسان‏ها مطرح می‌شود. فقط ما آن‏ها را به نوعی تجرید و نقطه ضعف‌‏هایش را حذف می‏‌کنیم و به خدا نسبت می‌‏دهیم. برای مثال، این که می‏‌گوییم آدم وقتی معصیت خدا می‏‌کند، خدا بر او غضب می‏‌کند، تعبیر «غضب کردن»؛ خدا، تعبیری است که متناسب با صفات واقعی الهی نیست، بلکه متناسب با ارتباط انسانها با همدیگر است، ولی ما چاره‌‏ای نداریم جز این که در مقام سخن گفتن با خدا از این مفاهیم استفاده کنیم.
روایتی از امام باقر علیه‌السلام هست که هر چه شما در باره خدا تصور کنید، این ساخته «وهم»؛ شماست، «کلما میزتموه بأوهامکم فی أدق معانیه مخلوق مصنوع مثلکم مردود إلیکم»؛ در واقع ما انسان‌‏ها چیزهایی را برای خود کمال می‏‌دانیم که اگر آن‏ها را نداشته باشیم نقص است. بنابراین این مفهوم را برای خدا نیز به کار می‌‏بریم. یعنی وقتی رحمت و غضب را به خدا نسبت می‌‏دهیم، اول رابطه‌‎‌‌‏ای را بین خودمان با انسان‌های دیگر تصور می‏‌کنیم، و بعد آن را به خداوند نسبت می‏‌دهیم. تصور کنید کسی تصادف کرده و از هوش رفته و مشرف به مرگ است. پس، از روی دلسوزی تصمیم می‏‌گیریم او را به بیمارستان منتقل کنیم. این حالت دلسوزی یعنی رحم. ولی خدا که دل سوختن ندارد. به هر حال، ما چاره‌‏ای نداریم جز این که در رابطه خود با خدا از این مفاهیم استفاده کنیم. چرا که حقیقت آن ارتباط برای ما قابل فهم نیست، مگر این که کسی به کمال برسد، خدا پرده‏‍‌هایی را از چشمش بردارد، حقایقی را به او بنمایاند و به مقاماتی شبیه انبیاء و اولیاء برسد، آن وقت یک شمه‌‏ای از این حقایق را درک می‏کند، و گرنه انسانی که آن حقایق را درک نکرده است، چاره‌‏ای ندارد و باید با همین مفاهیم ارتباط برقرار کند.
اما گفته شد برای ارتباط با خدا باید به زبانی صحبت کنیم که رحمت خدا را به جوشش آورد و به تعبیری کاری کنیم که استعداد دریافت رحمت خدا را پیدا کنیم. ما اگر بخواهیم کسی را بر سر رحم و شفقت بیاوریم چه می‌‏کنیم؟ گفتیم انسان وقتی کسی را در حالت ضعف و درماندگی ببیند، برای او دلسوزی می‌‏کند. پس ذکر درماندگی‌‏ها، ضعف‏‌ها و زیان‌‏ها باعث می‏‌شود که مخاطب ما بر سرِ رحم بیاید. بنابراین برای طلب رحمت خدا باید از زبان استرحام بهره جست. یعنی از یک طرف باید ضعف‏‌های خود را یادآوری کنیم و از طرف دیگر هم رحمت خدا را. در این صورت استعداد درک رحمت الهی را پیدا می‏‌کنیم.

قطعات

  • عنوان
    زمان
  • 37:46

مشخصات

ثبت نقد و نظر نقد و نظر

    تاکنون نظری ثبت نشده است

تصاویر

پایگاه سخنرانی مذهبی