- 131
- 1000
- 1000
- 1000
مقام مومن مجاهد، 1
سخنرانی حجت الاسلام محمدجواد حاج علی اکبری با موضوع "مقام مومن مجاهد"، جلسه اول:"سیر منازل مومن"، سال 1405
ما در قرآن کریم منازلی را داریم که پروردگار متعال برای رسیدن به مقام «مؤمن مجاهد صادق» معرفی فرموده است. اگر انسان بتواند این سیر منازل را طی کند، به توفیق الهی به جایگاهی میرسد که یا شهید میشود یا در انتظار شهادت است و در هر دو حال، سعادتمند و کامیاب خواهد بود. آیه شریفه «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ...» را همه از حفظ دارید. این آیه میفرماید از انسانهای مؤمن، کسانی هستند که ایمانشان به درجه «صِدق» میرسد. اینها در یکی از دو وضعیت قرار دارند: «فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ» یعنی عدهای توفیق شهادت پیدا میکنند و «وَمِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ» یعنی عدهای دیگر در جاده شهدا حرکت میکنند، پشت سر آنها هستند و شهادت برایشان یک آرزو محسوب میشود. در سوره توبه، خداوند این گروه از مؤمنین را به عنوان کسانی معرفی میکند که به مرحلهای میرسند که خودِ خداوند خواهان و دوستدار آنها میشود. این همان نکته معروف آیه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم» است. وقتی انسان مؤمن به این درجه از زلالی، صداقت و پاکیزگی برسد، خداوند متعال خریدار او میشود؛ هم جانش را میخرد، هم مالش را. یعنی کل وجود مؤمن - چه بخش معنوی و چه بخش مادی - خواستنی میشود و خداوند تبارک و تعالی در برابر این معامله، بهشت را بها قرار میدهد: «بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ». معیار ورود به این جهاد، رویارویی با دشمنان خداست. هرچه بتوانند از دشمنان خدا بردارند و اگر در این مسیر توفیق شهادت پیدا کنند، به «فَیُقْتَلُونَ وَیَقْتُلُونَ» میرسند. خداوند تأکید میکند که این وعده، یک وعده قدیمی است و در تورات و انجیل و قرآن نیز آمده. سند معامله، محکم و قطعی است و هیچکس به اندازه خدا به عهد خود وفادار نیست: «وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ». این یک بشارت بزرگ است که خداوند با ملک خودش معامله میکند. بنده، هرچه دارد مال خداست، اما خداوند میفرماید: آنچه را به تو دادم و مال خودِ من است، بیا با من معامله کن. اینقدر بزرگ و شریف میشوی که طرف معامله با خودِ خدا میگردی و نتیجه آن، سعادت جاودانی است. آنچه پیش توست، فانی و از بینرفتنی است: «مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ»، ولی آنچه نزد خداست، باقی و ماندنی است: «وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ». شما با این معامله، فانی را به باقی تبدیل میکنید.
در مناجات شریفه سحری امیرالمومنین علیهالسلام میفرماید: «مَوْلَایَ یَا مَوْلَایَ أَنْتَ الْبَاقِی وَ أَنَا الْفَانِی...» هرچه در این عالم است، همه فانی و زائلشدنی است و استثنا ندارد. اما با حضور در این معامله، شما به چیزی دست مییابید که نزد خداست و آن، بهشت جاودان است. زرنگترین انسانها، مؤمنان مجاهدی هستند که به شهادت میرسند و خوشبختتر و سعادتمندتر از شهدا نداریم. حضرت فرمودند: «فَوْقَ کُلِّ بِرٍّ بِرٌّ حَتَّی یُقْتَلَ الْجَلُّ فِی سَبِیلِ اللَّهِ». نکته مهم این است که برای ورود به این فرایند، به گوهری به نام «صبر» نیاز داریم. در سوره نحله، بعد از جمله «مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ»، خداوند میفرماید: «وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ». تبدیل فانی به باقی، صبر میخواهد. انسان باید از خواستههای سطحی و نفسانی عبور کند و این عبور، آسان نیست. باید از نظر معرفتی و اخلاقی خود را بسازد تا محبوب خدا شود. این مسیر، دو مرحله دارد: یکی جهاد و تلاش برای رسیدن به این موقعیت و دیگری، خودسازی و اصلاح خویشتن. همچنین طبق فرمایش مولا، یک مرحله هم اصلاح اجتماعی است. یعنی دو گام پیشِ روی انسان است: خودسازی و دیگرسازی. وقتی انسان به حجت خدا متصل میشود، کموکسریهای خود را کشف میکند و حالت ندامت در او شکل میگیرد. حجت خدا واسطه بازگشت او میشود. همانند برادران حضرت یوسف که گفتند: «یَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا کُنَّا خَاطِئِینَ». ما هم در مجالس حسینی و در محضر امام عصر ارواحنا فداه، زبان حالمون این است که «آقاجان، برای ما استغفار کن».
ما در قرآن کریم منازلی را داریم که پروردگار متعال برای رسیدن به مقام «مؤمن مجاهد صادق» معرفی فرموده است. اگر انسان بتواند این سیر منازل را طی کند، به توفیق الهی به جایگاهی میرسد که یا شهید میشود یا در انتظار شهادت است و در هر دو حال، سعادتمند و کامیاب خواهد بود. آیه شریفه «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ...» را همه از حفظ دارید. این آیه میفرماید از انسانهای مؤمن، کسانی هستند که ایمانشان به درجه «صِدق» میرسد. اینها در یکی از دو وضعیت قرار دارند: «فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ» یعنی عدهای توفیق شهادت پیدا میکنند و «وَمِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ» یعنی عدهای دیگر در جاده شهدا حرکت میکنند، پشت سر آنها هستند و شهادت برایشان یک آرزو محسوب میشود. در سوره توبه، خداوند این گروه از مؤمنین را به عنوان کسانی معرفی میکند که به مرحلهای میرسند که خودِ خداوند خواهان و دوستدار آنها میشود. این همان نکته معروف آیه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم» است. وقتی انسان مؤمن به این درجه از زلالی، صداقت و پاکیزگی برسد، خداوند متعال خریدار او میشود؛ هم جانش را میخرد، هم مالش را. یعنی کل وجود مؤمن - چه بخش معنوی و چه بخش مادی - خواستنی میشود و خداوند تبارک و تعالی در برابر این معامله، بهشت را بها قرار میدهد: «بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ». معیار ورود به این جهاد، رویارویی با دشمنان خداست. هرچه بتوانند از دشمنان خدا بردارند و اگر در این مسیر توفیق شهادت پیدا کنند، به «فَیُقْتَلُونَ وَیَقْتُلُونَ» میرسند. خداوند تأکید میکند که این وعده، یک وعده قدیمی است و در تورات و انجیل و قرآن نیز آمده. سند معامله، محکم و قطعی است و هیچکس به اندازه خدا به عهد خود وفادار نیست: «وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ». این یک بشارت بزرگ است که خداوند با ملک خودش معامله میکند. بنده، هرچه دارد مال خداست، اما خداوند میفرماید: آنچه را به تو دادم و مال خودِ من است، بیا با من معامله کن. اینقدر بزرگ و شریف میشوی که طرف معامله با خودِ خدا میگردی و نتیجه آن، سعادت جاودانی است. آنچه پیش توست، فانی و از بینرفتنی است: «مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ»، ولی آنچه نزد خداست، باقی و ماندنی است: «وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ». شما با این معامله، فانی را به باقی تبدیل میکنید.
در مناجات شریفه سحری امیرالمومنین علیهالسلام میفرماید: «مَوْلَایَ یَا مَوْلَایَ أَنْتَ الْبَاقِی وَ أَنَا الْفَانِی...» هرچه در این عالم است، همه فانی و زائلشدنی است و استثنا ندارد. اما با حضور در این معامله، شما به چیزی دست مییابید که نزد خداست و آن، بهشت جاودان است. زرنگترین انسانها، مؤمنان مجاهدی هستند که به شهادت میرسند و خوشبختتر و سعادتمندتر از شهدا نداریم. حضرت فرمودند: «فَوْقَ کُلِّ بِرٍّ بِرٌّ حَتَّی یُقْتَلَ الْجَلُّ فِی سَبِیلِ اللَّهِ». نکته مهم این است که برای ورود به این فرایند، به گوهری به نام «صبر» نیاز داریم. در سوره نحله، بعد از جمله «مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ وَمَا عِندَ اللَّهِ بَاقٍ»، خداوند میفرماید: «وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ». تبدیل فانی به باقی، صبر میخواهد. انسان باید از خواستههای سطحی و نفسانی عبور کند و این عبور، آسان نیست. باید از نظر معرفتی و اخلاقی خود را بسازد تا محبوب خدا شود. این مسیر، دو مرحله دارد: یکی جهاد و تلاش برای رسیدن به این موقعیت و دیگری، خودسازی و اصلاح خویشتن. همچنین طبق فرمایش مولا، یک مرحله هم اصلاح اجتماعی است. یعنی دو گام پیشِ روی انسان است: خودسازی و دیگرسازی. وقتی انسان به حجت خدا متصل میشود، کموکسریهای خود را کشف میکند و حالت ندامت در او شکل میگیرد. حجت خدا واسطه بازگشت او میشود. همانند برادران حضرت یوسف که گفتند: «یَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا کُنَّا خَاطِئِینَ». ما هم در مجالس حسینی و در محضر امام عصر ارواحنا فداه، زبان حالمون این است که «آقاجان، برای ما استغفار کن».
تاکنون نظری ثبت نشده است