- 52
- 1000
- 1000
- 1000
تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن،10
سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع "تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن"، جلسه دهم:"قواعد فتح مبین در مکتب حسینی"، سال 1405
نزاع میان جبهه حق و باطل، یک درگیری سطحی و کوچک نیست؛ این کشمکش بر سر اصل «ربوبیت» و «خداشناسی» است. آن گونه که در آیه شریفه «هذان خصمان اختصم فی ربهم» می بینیم، اختلاف سیدالشهدا با ابن زیاد، اختلاف بر سر خودِ خداست؛ یک طرف، طرح خدا را برای حاکمیت الهی قبول دارد و طرف دیگر، طاغوت و استکبار را. این نزاع در تمام عرصه های زندگی جریان دارد؛ از جهاد اکبر تا جهاد اصغر و هرگز هیچ نقطه ی اشتراکی بین برنامه انبیا و برنامه فراعنه وجود ندارد. خدای متعال در این درگیریِ همه جانبه، نه تنها بی تفاوت نیست، بلکه با نصرت و یاریِ ویژه، در کنار جبهه حق است. اما این نصرت، قواعدی دارد؛ ما باید با توکل، صبوری، پایداری و پاکدامنی، پای طرح خدا بایستیم تا مشمول «تنصر الله ینصرکم» شویم. پیروزی نهایی، قطعی و وعده ی حتمی الهی است، اما این پیروزی از بستر «اختلاط» و «تمحیص» می گذرد؛ خداوند در دنیا، حق و باطل را درهم آمیخته تا با سنت های الهی (مانند عاشورا)، صفوف از هم جدا شوند و مؤمنان خالص، به بهشت و کافرانِ خالص، به جهنم راه یابند. در بحث «فتح مبین» از سوره فتح، اشاره کردیم که این فتح، آثار بزرگی دارد: مغفرت، اتمام نعمت، دوام هدایت و نصرت بدون شکست. در مسیر این فتح، خدای متعال با جنود آسمان ها و زمین (که همه در اختیار او هستند)، بر اساس علم و حکمت خود، مؤمنان را وارد بهشت و منافقان و مشرکان را (که به خدا سوءظن دارند) به وادی جهنم و غضب الهی می برد. پایان این مسیر، ظهور کامل دین خداست. سپس به نقش پیامبر اکرم صلی الله اشاره کردیم که به عنوان «شاهد، مبشر و نذیر» فرستاده شده اند. ایشان شاهد تمام عوالم غیب و شهود هستند و بشارت ها و انذارهایشان در تراز همان طرح عظیم الهی است. برای حرکت در این مسیر، به «ایمان به خدا»، «تعظیم و توقیر خدا» و «تسبیح الهی» دعوت شده ایم و همچنین نیاز به «بیعت» داریم؛ بیعتی که بیعت با خداست و دست خدا بالای دست بیعت کنندگان است. کسی که به عهد خود وفا کند، پاداش عظیم و مستمری دریافت می کند. در ادامه، به «مخلفین» پرداختیم. آنان کسانی هستند که در صحنه های سخت، بهانه هایی مانند نگرانی برای مال و فرزند می آورند، اما قرآن ریشه ی تخلف را «سوءظن به خدا» معرفی می کند؛ آنها گمان می کنند که طرح پیامبر، طرح شکست است و به این دلیل، عقب می مانند. این سوءظن، شیطان در دلشان تزیین می کند و حتی برای آن تئوری و مکتب می سازند. غنایم و امکاناتی که در فتوحات به دست می آید، فقط برای کسانی است که در میدان حضور داشته اند؛ نه برای مخلفان، زیرا اگر امکانات به دست آنها بیفتد، در مسیر باطل هزینه می شود. سپس تأکید شد که این مسیر فتح، ادامه دارد و بیعت های بعدی بستر فتوحات جدیدی می شود. خداوند از مؤمنانی که در بیعت شجره وفادار ماندند، رضایت کامل داشت و «فتح قریب» و آرامش را برایشان نازل کرد. این دقیقاً همان مسیر عاشوراست؛ در شب عاشورا، امام حسین علیهالسلام از یاران خود بیعت مجدد گرفت و همه اصحاب و اهل بیت، استقامت و وفاداری بی نظیری نشان دادند. حضرت به آنان وعده ی رجعت و مقامات والای بهشتی داد و آنان را برای شهادت آماده کرد. در نهایت، عاشورا یک «فتح خون» بود؛ فتحی که تا ظهور ادامه دارد و با زیارت عاشورا، این مسیر (از لعن و برائت تا صف آرایی و خونخواهی) تداوم می یابد.
نزاع میان جبهه حق و باطل، یک درگیری سطحی و کوچک نیست؛ این کشمکش بر سر اصل «ربوبیت» و «خداشناسی» است. آن گونه که در آیه شریفه «هذان خصمان اختصم فی ربهم» می بینیم، اختلاف سیدالشهدا با ابن زیاد، اختلاف بر سر خودِ خداست؛ یک طرف، طرح خدا را برای حاکمیت الهی قبول دارد و طرف دیگر، طاغوت و استکبار را. این نزاع در تمام عرصه های زندگی جریان دارد؛ از جهاد اکبر تا جهاد اصغر و هرگز هیچ نقطه ی اشتراکی بین برنامه انبیا و برنامه فراعنه وجود ندارد. خدای متعال در این درگیریِ همه جانبه، نه تنها بی تفاوت نیست، بلکه با نصرت و یاریِ ویژه، در کنار جبهه حق است. اما این نصرت، قواعدی دارد؛ ما باید با توکل، صبوری، پایداری و پاکدامنی، پای طرح خدا بایستیم تا مشمول «تنصر الله ینصرکم» شویم. پیروزی نهایی، قطعی و وعده ی حتمی الهی است، اما این پیروزی از بستر «اختلاط» و «تمحیص» می گذرد؛ خداوند در دنیا، حق و باطل را درهم آمیخته تا با سنت های الهی (مانند عاشورا)، صفوف از هم جدا شوند و مؤمنان خالص، به بهشت و کافرانِ خالص، به جهنم راه یابند. در بحث «فتح مبین» از سوره فتح، اشاره کردیم که این فتح، آثار بزرگی دارد: مغفرت، اتمام نعمت، دوام هدایت و نصرت بدون شکست. در مسیر این فتح، خدای متعال با جنود آسمان ها و زمین (که همه در اختیار او هستند)، بر اساس علم و حکمت خود، مؤمنان را وارد بهشت و منافقان و مشرکان را (که به خدا سوءظن دارند) به وادی جهنم و غضب الهی می برد. پایان این مسیر، ظهور کامل دین خداست. سپس به نقش پیامبر اکرم صلی الله اشاره کردیم که به عنوان «شاهد، مبشر و نذیر» فرستاده شده اند. ایشان شاهد تمام عوالم غیب و شهود هستند و بشارت ها و انذارهایشان در تراز همان طرح عظیم الهی است. برای حرکت در این مسیر، به «ایمان به خدا»، «تعظیم و توقیر خدا» و «تسبیح الهی» دعوت شده ایم و همچنین نیاز به «بیعت» داریم؛ بیعتی که بیعت با خداست و دست خدا بالای دست بیعت کنندگان است. کسی که به عهد خود وفا کند، پاداش عظیم و مستمری دریافت می کند. در ادامه، به «مخلفین» پرداختیم. آنان کسانی هستند که در صحنه های سخت، بهانه هایی مانند نگرانی برای مال و فرزند می آورند، اما قرآن ریشه ی تخلف را «سوءظن به خدا» معرفی می کند؛ آنها گمان می کنند که طرح پیامبر، طرح شکست است و به این دلیل، عقب می مانند. این سوءظن، شیطان در دلشان تزیین می کند و حتی برای آن تئوری و مکتب می سازند. غنایم و امکاناتی که در فتوحات به دست می آید، فقط برای کسانی است که در میدان حضور داشته اند؛ نه برای مخلفان، زیرا اگر امکانات به دست آنها بیفتد، در مسیر باطل هزینه می شود. سپس تأکید شد که این مسیر فتح، ادامه دارد و بیعت های بعدی بستر فتوحات جدیدی می شود. خداوند از مؤمنانی که در بیعت شجره وفادار ماندند، رضایت کامل داشت و «فتح قریب» و آرامش را برایشان نازل کرد. این دقیقاً همان مسیر عاشوراست؛ در شب عاشورا، امام حسین علیهالسلام از یاران خود بیعت مجدد گرفت و همه اصحاب و اهل بیت، استقامت و وفاداری بی نظیری نشان دادند. حضرت به آنان وعده ی رجعت و مقامات والای بهشتی داد و آنان را برای شهادت آماده کرد. در نهایت، عاشورا یک «فتح خون» بود؛ فتحی که تا ظهور ادامه دارد و با زیارت عاشورا، این مسیر (از لعن و برائت تا صف آرایی و خونخواهی) تداوم می یابد.
تاکنون نظری ثبت نشده است