- 267
- 1000
- 1000
- 1000
شخصیت حضرت زینب سلاماللهعلیها
سخنرانی حجت الاسلام محسن کریمی با موضوع «شخصیت حضرت زینب سلاماللهعلیها»، سال 1403
امشب سخن از بانویی مکرمه و جلیله است؛ بانویی که مقامش چنان رفیع است که حتی ولیّ خدا او را نشانهای برای حل گرههای صعب و آخرین پناهگاه توسل معرفی مینماید. هرگاه کارها به اوج سختی رسد و آخرین تیر از کمان تضرع رها شود، باید به عمهی گرامیشان، حضرت زینب (س)، متوسل گشت.
این بانوی بزرگوار، اولین دختر حضرت زهرا (س) است و حدود دو سال پس از امام حسین (ع) پای بر عالم هستی نهاد. نام او، نه از ارادهی پدر یا پیامبر، بلکه از عالم ملکوت بر او نهاده شد. چون امیرالمؤمنین (ع) نامگذاری را به پیامبر (ص) سپرد و ایشان نیز از خدای خویش پیشینه گرفتند، جبرئیل نازل شد و سلام خدا را آورد تا نام او را زینب نهند.
«زینب» به معنای گلی خوشبو و معطر است؛ گلی که عطرش تمام عالم را فراگرفته و هر که مشام جانش آن بوی خوش را استشمام کند، بیشک بوی حسین را درمییابد. کربلا، عجین و گره خورده با نام اوست.
همچنین، معنای عمیقتر نام او «زین اب» است، یعنی «زینت پدر». این دختر، آرایندهی وجود حضرت امیرالمؤمنین (ع) در همهی عرصههای فضیلت، کرامت، عقلانیت و معنویت گشت. این مقام، گویای جایگاه عظیم او در عالم هستی است، چرا که او زینت آن امیرالمؤمنینی شده است که عظمتش جهان را در بر گرفته است.
الگوی استقامت در عصر سرعت ابتلاعات
در وجود حضرت زینب (س)، سه ویژگی برجسته به چشم میآید که امروزه، در این دوران پر شتاب، به کلید حل مشکلات بدل گشتهاند. ما در عصری قرار گرفتهایم که سرعت رویدادهای سخت و ابتلاها به غایت افزایش یافته است؛ تا بدان حد که بر اساس روایات، سال چون ماه و ماه چون هفته و هفته چون روز میگذرد. در این توفانهای پیاپی که هنوز از ابتلایی فارغ نشده، ابتلای دیگری سر میرسد، حضرت زینب (س) با شکیبایی و استقامت بینظیرش، الگوی ماست.
او که ملقب به اُمّ المصائب است، در طول مسیر از کربلا تا شام، با وجود تحمل اوج مصیبتها، هرگز زانو نزد، تسلیم نشد، و شکوه نکرد. او همواره رو به جلو حرکت میکرد و استقامت پیشه داشت.
این پایداری، ریشه در بینش عمیق او دارد که در جملهی مشهورش متجلی است: «ما رأیتُ الا جمیلاً» (من جز زیبایی ندیدم). این زیبایی نه از سر نفی سختی، بلکه از ادراک مسیر است. او میفهمد که مسیر، سنگلاخی است و باید با احتیاط قدم برداشت، اما این دشواریها هر لحظه او را به قلهی مقصود نهایی نزدیکتر میکند.
عقیله بنیهاشم: عمق شناخت
اولین و شاخصترین ویژگی این بانو، صفت عقیله بنیهاشم است. عقیله یعنی فکور؛ کسی که دارای حوزهی شناختی (Cognitive Domain) خوب شکل گرفتهای است.
چنین شناختی، به انسان قوهی تدبر میبخشد و مسائل و مصائب راه را هضم میکند. فرد فکور، اگر در راه هدف متعالی، مانند زیارت اربعین، دچار سختی و تاول پا شود، اینها را نه اذیت، بلکه گامهایی میبیند که او را به کربلای ابی عبدالله الحسین (ع) نزدیکتر میسازد. این درک عمیق که فراتر از صرف کتابخوانی است، باعث میشود که فرد در شرایط سخت، حتی در سرما، پتوی خود را بر رفیقش بیفکند تا او گرم بماند، زیرا میداند که خود خرج کردن برای زائران، رتبهای ویژه نزد حضرت زهرا (س) دارد.
امشب سخن از بانویی مکرمه و جلیله است؛ بانویی که مقامش چنان رفیع است که حتی ولیّ خدا او را نشانهای برای حل گرههای صعب و آخرین پناهگاه توسل معرفی مینماید. هرگاه کارها به اوج سختی رسد و آخرین تیر از کمان تضرع رها شود، باید به عمهی گرامیشان، حضرت زینب (س)، متوسل گشت.
این بانوی بزرگوار، اولین دختر حضرت زهرا (س) است و حدود دو سال پس از امام حسین (ع) پای بر عالم هستی نهاد. نام او، نه از ارادهی پدر یا پیامبر، بلکه از عالم ملکوت بر او نهاده شد. چون امیرالمؤمنین (ع) نامگذاری را به پیامبر (ص) سپرد و ایشان نیز از خدای خویش پیشینه گرفتند، جبرئیل نازل شد و سلام خدا را آورد تا نام او را زینب نهند.
«زینب» به معنای گلی خوشبو و معطر است؛ گلی که عطرش تمام عالم را فراگرفته و هر که مشام جانش آن بوی خوش را استشمام کند، بیشک بوی حسین را درمییابد. کربلا، عجین و گره خورده با نام اوست.
همچنین، معنای عمیقتر نام او «زین اب» است، یعنی «زینت پدر». این دختر، آرایندهی وجود حضرت امیرالمؤمنین (ع) در همهی عرصههای فضیلت، کرامت، عقلانیت و معنویت گشت. این مقام، گویای جایگاه عظیم او در عالم هستی است، چرا که او زینت آن امیرالمؤمنینی شده است که عظمتش جهان را در بر گرفته است.
الگوی استقامت در عصر سرعت ابتلاعات
در وجود حضرت زینب (س)، سه ویژگی برجسته به چشم میآید که امروزه، در این دوران پر شتاب، به کلید حل مشکلات بدل گشتهاند. ما در عصری قرار گرفتهایم که سرعت رویدادهای سخت و ابتلاها به غایت افزایش یافته است؛ تا بدان حد که بر اساس روایات، سال چون ماه و ماه چون هفته و هفته چون روز میگذرد. در این توفانهای پیاپی که هنوز از ابتلایی فارغ نشده، ابتلای دیگری سر میرسد، حضرت زینب (س) با شکیبایی و استقامت بینظیرش، الگوی ماست.
او که ملقب به اُمّ المصائب است، در طول مسیر از کربلا تا شام، با وجود تحمل اوج مصیبتها، هرگز زانو نزد، تسلیم نشد، و شکوه نکرد. او همواره رو به جلو حرکت میکرد و استقامت پیشه داشت.
این پایداری، ریشه در بینش عمیق او دارد که در جملهی مشهورش متجلی است: «ما رأیتُ الا جمیلاً» (من جز زیبایی ندیدم). این زیبایی نه از سر نفی سختی، بلکه از ادراک مسیر است. او میفهمد که مسیر، سنگلاخی است و باید با احتیاط قدم برداشت، اما این دشواریها هر لحظه او را به قلهی مقصود نهایی نزدیکتر میکند.
عقیله بنیهاشم: عمق شناخت
اولین و شاخصترین ویژگی این بانو، صفت عقیله بنیهاشم است. عقیله یعنی فکور؛ کسی که دارای حوزهی شناختی (Cognitive Domain) خوب شکل گرفتهای است.
چنین شناختی، به انسان قوهی تدبر میبخشد و مسائل و مصائب راه را هضم میکند. فرد فکور، اگر در راه هدف متعالی، مانند زیارت اربعین، دچار سختی و تاول پا شود، اینها را نه اذیت، بلکه گامهایی میبیند که او را به کربلای ابی عبدالله الحسین (ع) نزدیکتر میسازد. این درک عمیق که فراتر از صرف کتابخوانی است، باعث میشود که فرد در شرایط سخت، حتی در سرما، پتوی خود را بر رفیقش بیفکند تا او گرم بماند، زیرا میداند که خود خرج کردن برای زائران، رتبهای ویژه نزد حضرت زهرا (س) دارد.
تاکنون نظری ثبت نشده است