- 460
- 1000
- 1000
- 1000
کربلا در تورات انبیا الهی، 9(پایان)
سخنرانی حجت الاسلام دکتر ناصر رفیعی با موضوع "کربلا در تورات انبیا الهی"، جلسه نهم: "جایگاه امام حسین علیهالسلام در زیارت ناحیه مقدسه"، سال 1405
امشب حوادث مختلفی در کربلا گذشته که حالا بعضی هایش را اشاره خواهم کرد، منتها قبل از آن، چون این مسجد متعلق به وجود مقدس بقیه الله الاعظم است و عزادار واقعی ایشان هست، بعضی از بزرگان ما می گفتند روز عاشورا صدقه داده بشود برای سلامتی امام زمان. گرچه همیشه صدقه خوب است، اما چون آن آقا خودش در روز عاشورا به جای خون گریه می کند، به همین مناسبت من چند جمله از زیارت ناحیه مقدسه را که معرفی امام حسین از زبان خود امام زمان است، برای شما می خوانم. در این زیارت آمده است: «کنت للرسول ولدا و للقرآن سندا و للامة عضدا». حسین جان، تو برای پیامبر پسر بودی، برای قرآن سند بودی و برای مردم بازو بودی. اولاً اینکه امام حسین نوه پیغمبر است، اما در آن زمان نوه دختری را پسر حساب نمی کردند. با این حال قرآن در آیه مباهله صراحتاً به امام حسن و امام حسین «ابنا» گفته، یعنی پسران پیامبر. همچنین امام کاظم علیه السلام در پاسخ به هارون الرشید که اعتراض کرده بود، فرمود حضرت عیسی علیه السلام نیز از ذریه حضرت ابراهیم شمرده شده است، پس نوه دختری نیز فرزند محسوب می شود.
ثانیاً «لِلْقُرْآنِ سَنَداً» یعنی قرآن پشتوانه اش امام حسین است. آیات صبر، جهاد و... بالاترین مصداقشان اباعبدالله است. سوره والفجر را «سوره الحسین» می گویند و آیه «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتاً» و آیه «مِنَ الْمُؤْمِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا» مصداق اعلایشان امام حسین است. امشب که وقت قرائت قرآن بود، امام حسین آیه 178 سوره آل عمران را با صدای بلند در کربلا می خواند: «وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذینَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ» یعنی کافران فکر نکنند که خدا به آن ها مهلت می دهد تا حسین را بکشند، چون دوستشان دارد. گاهی خدا به آدم بد هم مهلت می دهد که به آن استدراج می گویند، مثل فرعون و صدام که عالمی کشت و یک مرتبه گرفتار شد. جالب است که این آیه را هم امام حسین در کربلا خواند و هم خواهرش زینب در مقابل یزید. ثالثاً «لِلْأُمَّةِ عَضُداً» یعنی برای مردم بازو هستی، بازو قدرت است. کربلا باعث شد که توابین قیام کنند، مختار قیام کند، و حتی گاندی گفت الگوی من حسین بن علی است. انقلاب ایران هم پانزده خردادش با عاشورا هماهنگ بود و خود موتور انقلاب در روز عاشورا تند شد. امام فرمود عاشورا این انقلاب را نگه داشت. رابعاً «وَ فی طاعَةِ اللَّهِ مُجْتَهِداً» یعنی همه زندگیت بندگی خدا بود. فردای عاشورا امام حسین نماز صبح را به جماعت خواند و لشکر خود را به سه بخش میمنه، میسره و قلب تقسیم کرد. پرچم اصلی را به حضرت عباس داد. با دعا شروع کرد و در آخرین لحظات هم دعای «اللهم به حق یاسین و القرآن الحکیم» را که از جبرئیل و پیامبر به حضرت زهرا و ایشان به امام حسین رسیده بود، به امام سجاد آموخت. این دعا در مفاتیح هست و من شب های احیا می خوانم. حالا دو جمله دیگری که امام حسین در آخرین لحظات به امام سجاد فرمود را بگویم. فرمود: «پسرم، حق بگو ولو تلخ باشد. و إیاک و ظلم من لا یجد علیک ناصرا إلا الله» یعنی مواظب باش به کسی ظلم نکنی که یاوری جز خدا ندارد، مثل مردم مظلوم غزه و لبنان امروز. بدترین ظلم این است که آدم به کسی ظلم کند که توان دفاع ندارد. امشب امام حسین از همه یارانش بیعت برداشت و فرمود بروید، چون این ها با من کار دارند و من را خواهند کشت. اما همه گریه کردند و گفتند آقایمان را رها کنیم کجا برویم؟ به بچه های عقیل فرمود بروید، گفتند نمی رویم. به نافع فرمود برو، گفت آقا نمی روم. به محمد بن بشیر فرمود پسرت اسیر شده، برو بچه ات را آزاد کن، گفت اگر تو را تنها بگذارم، درندگان بیابان مرا در می کنند. همه ماندند.
امشب حوادث مختلفی در کربلا گذشته که حالا بعضی هایش را اشاره خواهم کرد، منتها قبل از آن، چون این مسجد متعلق به وجود مقدس بقیه الله الاعظم است و عزادار واقعی ایشان هست، بعضی از بزرگان ما می گفتند روز عاشورا صدقه داده بشود برای سلامتی امام زمان. گرچه همیشه صدقه خوب است، اما چون آن آقا خودش در روز عاشورا به جای خون گریه می کند، به همین مناسبت من چند جمله از زیارت ناحیه مقدسه را که معرفی امام حسین از زبان خود امام زمان است، برای شما می خوانم. در این زیارت آمده است: «کنت للرسول ولدا و للقرآن سندا و للامة عضدا». حسین جان، تو برای پیامبر پسر بودی، برای قرآن سند بودی و برای مردم بازو بودی. اولاً اینکه امام حسین نوه پیغمبر است، اما در آن زمان نوه دختری را پسر حساب نمی کردند. با این حال قرآن در آیه مباهله صراحتاً به امام حسن و امام حسین «ابنا» گفته، یعنی پسران پیامبر. همچنین امام کاظم علیه السلام در پاسخ به هارون الرشید که اعتراض کرده بود، فرمود حضرت عیسی علیه السلام نیز از ذریه حضرت ابراهیم شمرده شده است، پس نوه دختری نیز فرزند محسوب می شود.
ثانیاً «لِلْقُرْآنِ سَنَداً» یعنی قرآن پشتوانه اش امام حسین است. آیات صبر، جهاد و... بالاترین مصداقشان اباعبدالله است. سوره والفجر را «سوره الحسین» می گویند و آیه «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتاً» و آیه «مِنَ الْمُؤْمِنینَ رِجالٌ صَدَقُوا» مصداق اعلایشان امام حسین است. امشب که وقت قرائت قرآن بود، امام حسین آیه 178 سوره آل عمران را با صدای بلند در کربلا می خواند: «وَ لا یَحْسَبَنَّ الَّذینَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ» یعنی کافران فکر نکنند که خدا به آن ها مهلت می دهد تا حسین را بکشند، چون دوستشان دارد. گاهی خدا به آدم بد هم مهلت می دهد که به آن استدراج می گویند، مثل فرعون و صدام که عالمی کشت و یک مرتبه گرفتار شد. جالب است که این آیه را هم امام حسین در کربلا خواند و هم خواهرش زینب در مقابل یزید. ثالثاً «لِلْأُمَّةِ عَضُداً» یعنی برای مردم بازو هستی، بازو قدرت است. کربلا باعث شد که توابین قیام کنند، مختار قیام کند، و حتی گاندی گفت الگوی من حسین بن علی است. انقلاب ایران هم پانزده خردادش با عاشورا هماهنگ بود و خود موتور انقلاب در روز عاشورا تند شد. امام فرمود عاشورا این انقلاب را نگه داشت. رابعاً «وَ فی طاعَةِ اللَّهِ مُجْتَهِداً» یعنی همه زندگیت بندگی خدا بود. فردای عاشورا امام حسین نماز صبح را به جماعت خواند و لشکر خود را به سه بخش میمنه، میسره و قلب تقسیم کرد. پرچم اصلی را به حضرت عباس داد. با دعا شروع کرد و در آخرین لحظات هم دعای «اللهم به حق یاسین و القرآن الحکیم» را که از جبرئیل و پیامبر به حضرت زهرا و ایشان به امام حسین رسیده بود، به امام سجاد آموخت. این دعا در مفاتیح هست و من شب های احیا می خوانم. حالا دو جمله دیگری که امام حسین در آخرین لحظات به امام سجاد فرمود را بگویم. فرمود: «پسرم، حق بگو ولو تلخ باشد. و إیاک و ظلم من لا یجد علیک ناصرا إلا الله» یعنی مواظب باش به کسی ظلم نکنی که یاوری جز خدا ندارد، مثل مردم مظلوم غزه و لبنان امروز. بدترین ظلم این است که آدم به کسی ظلم کند که توان دفاع ندارد. امشب امام حسین از همه یارانش بیعت برداشت و فرمود بروید، چون این ها با من کار دارند و من را خواهند کشت. اما همه گریه کردند و گفتند آقایمان را رها کنیم کجا برویم؟ به بچه های عقیل فرمود بروید، گفتند نمی رویم. به نافع فرمود برو، گفت آقا نمی روم. به محمد بن بشیر فرمود پسرت اسیر شده، برو بچه ات را آزاد کن، گفت اگر تو را تنها بگذارم، درندگان بیابان مرا در می کنند. همه ماندند.
تاکنون نظری ثبت نشده است