- 9761
- 1000
- 1000
- 1000
تفسیر آیه 20 سوره بقره
سخنرانی حجت الاسلام محسن قرائتی با موضوع تفسیر سوره بقره - آیه 20
یَکَادُ الْبَرْقُ یَخْطَفُ أَبْصَرَهُمْ کُلَّمَآ أَضَآءَ لَهُم مَّشَوْاْ فِیهِ وَإِذَآ أَظْلَمَ عَلَیْهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَآءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَرِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَىءٍ قَدِیرٌ
ترجمه
نزدیک است که برق، نور چشمانشان را برباید. هرگاه که (برق آسمان در آن صحراى تاریک و بارانى) براى آنان بدرخشد، در آن حرکت کنند، ولى همین که تاریکى، ایشان را فرا گرفت بایستند. واگر خداوند بخواهد، شنوایى و بینایى آنان را (از بین) مى برد، همانا خداوند بر هر چیزى تواناست.
منافقان، تاب و توان دیدن دلائل نورانى و فروغ آیات الهى را ندارند. همانند مسافر شبگرد در بیابان که در اثر برقِ آسمان، چشمانش خیره مى شود و جز چند قدم بر نمى دارد. منافقان در جامعه اسلامى هر چند گاهى چند قدمى پیش مى روند، ولى در اثر حوادث یا اتّفاقاتى از حرکت باز مى ایستند. آنان چراغ فطرت درونى خویش را خاموش کرده و منتظر رسیدن نورى از قدرتهاى بیرونى مانده اند.
هرگاه گفته مى شود خداوند بر هر کارى قادر است، مراد کارهاى ممکن است. مثلاً اگر گفتیم فلانى ریاضى دان است، معنایش آن نیست که بتواند حاصل جمع 2+2 را 5 بیاورد. زیرا این امر محال است، نه آنکه آن شخص قادر بر جمع نمودن آن نباشد. کسانى از امام علیه السلام سؤال کردند: آیا خداوند مى تواند کره زمین را در تخم مرغى قرار دهد؟ امام ابتدا یک پاسخ اقناعى دادند که با یک عدسىِ چشم، آسمان بزرگ را مى بینیم، سپس فرمودند: خداوند قادر است، امّا پیشنهاد شما محال است. درست مانند قدرت ریاضى دان که مسئله محال را حل نمى کند.
سیماى منافق در قرآن
منافق در عقیده وعمل، برخورد و گفتگو، عکس العمل هایى را از خود نشان مى دهد که در این سوره و سوره هاى منافقون، احزاب، توبه، نساء و محمّد آمده است. آنچه در اینجا به مناسبت مى توان گفت، این است که منافقین در باطن ایمان ندارند، ولى خود را مصلح و عاقل مى پندارند. با همفکران خود خلوت مى کنند، نمازشان با کسالت و انفاقشان با کراهت است. نسبت به مؤمنان عیبجو و نسبت به پیامبر موذى اند. از جبهه فرارى و نسبت به خدا غافل اند. افرادى یاوه سرا، ریاکار، شایعه ساز و علاقمند به دوستى با کفارند. ملاک علاقه شان کامیابى و ملاک غضبشان، محرومیّت است. نسبت به تعهّداتى که با خدا دارند بى وفایند، نسبت به خیراتى که به مؤمنین مى رسد نگران، ولى نسبت به مشکلاتى که براى مسلمین پیش مى آید شادند. امر به منکر و نهى از معروف مى کنند. قرآن در برابر این همه انحراف هاى فکرى و عملى مى فرماید: «انّ المنافقین فى الدّرک الاسفل من النار»
پیام ها
1- منافق در مسیر حرکت، متحیّر است. «أضاء... مشوا، أظلم... قاموا»
2- حرکت منافق، در پرتو نور دیگران است. «اضاء لهم»
3- منافق به سبب اعمالى که مرتکب مىشود، هر لحظه ممکن است گرفتار قهر خداوندى شود.«و لو شاء اللّه لذهب بسمعهم»
4- سنّت الهى، آزادى دادن به همه است و گرنه خداوند مى توانست منافقان را کر و کور کند. «و لو شاء اللّه لذهب بسمعهم و ابصارهم»
منبع: پایگاه درس هایی از قرآن
یَکَادُ الْبَرْقُ یَخْطَفُ أَبْصَرَهُمْ کُلَّمَآ أَضَآءَ لَهُم مَّشَوْاْ فِیهِ وَإِذَآ أَظْلَمَ عَلَیْهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَآءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَرِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَىءٍ قَدِیرٌ
ترجمه
نزدیک است که برق، نور چشمانشان را برباید. هرگاه که (برق آسمان در آن صحراى تاریک و بارانى) براى آنان بدرخشد، در آن حرکت کنند، ولى همین که تاریکى، ایشان را فرا گرفت بایستند. واگر خداوند بخواهد، شنوایى و بینایى آنان را (از بین) مى برد، همانا خداوند بر هر چیزى تواناست.
منافقان، تاب و توان دیدن دلائل نورانى و فروغ آیات الهى را ندارند. همانند مسافر شبگرد در بیابان که در اثر برقِ آسمان، چشمانش خیره مى شود و جز چند قدم بر نمى دارد. منافقان در جامعه اسلامى هر چند گاهى چند قدمى پیش مى روند، ولى در اثر حوادث یا اتّفاقاتى از حرکت باز مى ایستند. آنان چراغ فطرت درونى خویش را خاموش کرده و منتظر رسیدن نورى از قدرتهاى بیرونى مانده اند.
هرگاه گفته مى شود خداوند بر هر کارى قادر است، مراد کارهاى ممکن است. مثلاً اگر گفتیم فلانى ریاضى دان است، معنایش آن نیست که بتواند حاصل جمع 2+2 را 5 بیاورد. زیرا این امر محال است، نه آنکه آن شخص قادر بر جمع نمودن آن نباشد. کسانى از امام علیه السلام سؤال کردند: آیا خداوند مى تواند کره زمین را در تخم مرغى قرار دهد؟ امام ابتدا یک پاسخ اقناعى دادند که با یک عدسىِ چشم، آسمان بزرگ را مى بینیم، سپس فرمودند: خداوند قادر است، امّا پیشنهاد شما محال است. درست مانند قدرت ریاضى دان که مسئله محال را حل نمى کند.
سیماى منافق در قرآن
منافق در عقیده وعمل، برخورد و گفتگو، عکس العمل هایى را از خود نشان مى دهد که در این سوره و سوره هاى منافقون، احزاب، توبه، نساء و محمّد آمده است. آنچه در اینجا به مناسبت مى توان گفت، این است که منافقین در باطن ایمان ندارند، ولى خود را مصلح و عاقل مى پندارند. با همفکران خود خلوت مى کنند، نمازشان با کسالت و انفاقشان با کراهت است. نسبت به مؤمنان عیبجو و نسبت به پیامبر موذى اند. از جبهه فرارى و نسبت به خدا غافل اند. افرادى یاوه سرا، ریاکار، شایعه ساز و علاقمند به دوستى با کفارند. ملاک علاقه شان کامیابى و ملاک غضبشان، محرومیّت است. نسبت به تعهّداتى که با خدا دارند بى وفایند، نسبت به خیراتى که به مؤمنین مى رسد نگران، ولى نسبت به مشکلاتى که براى مسلمین پیش مى آید شادند. امر به منکر و نهى از معروف مى کنند. قرآن در برابر این همه انحراف هاى فکرى و عملى مى فرماید: «انّ المنافقین فى الدّرک الاسفل من النار»
پیام ها
1- منافق در مسیر حرکت، متحیّر است. «أضاء... مشوا، أظلم... قاموا»
2- حرکت منافق، در پرتو نور دیگران است. «اضاء لهم»
3- منافق به سبب اعمالى که مرتکب مىشود، هر لحظه ممکن است گرفتار قهر خداوندى شود.«و لو شاء اللّه لذهب بسمعهم»
4- سنّت الهى، آزادى دادن به همه است و گرنه خداوند مى توانست منافقان را کر و کور کند. «و لو شاء اللّه لذهب بسمعهم و ابصارهم»
منبع: پایگاه درس هایی از قرآن
کاربر مهمان